Hemcinse duyulan aşk

Öylesine zor bir sınav ki, Allahın yolundan gitmeye çalışıp aynı zamanda bu duyguları hisseden biri için. Anlayamayacak insanların biliyormuşçasına yaptıkları kötü yorumlara tilt oluyorum. Siz hiç imkansız birine aşık olmayın tamam mı mükemmel bir hayatınız olsun. Benim yaşadığımdan bahsedeceğim, biraz uzun olacak sanırım. Bir zamanlar en yakın arkadaşımdı. Üniversitenin ilk yıllarıydı. Her ortama giren herkesle konuşan biriydim ve okulun başlarında onunla da bir ortak ders neticesinde tanışmıştım. Daha önce lise zamanlarında uzaktan birkaç kişiye karşı hoşlanmış olabilirim ama daha önce hiç bu şekilde birine aşık hissettiğimi bilmem. İnanılmaz zamanlardı. İlk tanıştığım zaman ilk konuştuğumuzda ilk tokalaştığımızda beni istemsiz bir heyecan kaplamıştı. Kolay kolay da kimseye böyle hissetmem veyahut hissedecek olursam bile kendimi sınırlamayı çok iyi bilirim. Hatta üniversitenin başında kendime söz bile vermiştim bu tarz hislerimin peşinden gitmeyeceğime dair. Ama o tanıştığımız ilk an bile anlamadığım bir şekilde beni hayalin içinde yaşıyormuş gibi hissettirmişti. İlk ders ne kadar hocanın anlattıklarına odaklanmaya çalışsam da ara ara onun bana baktığını görüyor ve ben de ona bakıp bilinçsizce gülümsüyordum. İlk dersin ardından yanıma gelip sohbet açmıştı sonra dışarı çıkıp kampüste devam ettik sohbete. Ardından her ders arasında beraber takılır olduk. Hatta okul çıkışları bile beraber şehri turlarken kafeye kumsala inip saatlerce konuşurken geçiyordu. Onun yanında öylesine mutlu hissettiğimi hatırlıyor ve bunu sürekli böyle sürmesini istiyordum ki. Gözlerimin içine bakışı elimi tutuşu hiç diğer arkadaşlarım gibi değildi. O anlar zihnim mi bunu istediğinden öyle düşünüyordum bilmiyorum ama onun da beni sevdiğini düşünüyordum. Ama ilerleyen zamanlarda onun düşüncelerinin yalnızca imrendiğini hayran olduğunu düşünmek yerini almıştı. Bu düşünce beni öylesine yıpratmıştı ki. Benim gözümde ondan yakışıklısı yok gibiydi çünkü. İkimiz de oldukça maskülen tiplerdik ve hemen hemen aynı yakışıklılığa sahiptik diye düşünüyordum ama çevredekilerden kaynaklı kendini öyle hissetmiyordu. Ben sürekli ona övgüler sunarken o hiçbirini kabul etmiyor ve onu iyi hissettirmek için söylediğimi sanıyordu. Beni en çok yaralayan şeylerden biri de buydu. Ona olan hislerimi anlamıyor, sanki moralini yüksek tutmak için yaptığım ve, bir arkadaşı kardeşi gibi görüyordu. Zaman geçtikçe ona olan aşkım öylesine şiddetlenmişti ki onu düşünmeden zaman geçmiyordu. Her an aklımda oluyor, sürekli beraber dışarı çıkıyor saatlerce vakit geçiriyorduk. Ona öylesine alışmıştım ki. Derslerimde başarılı olmama rağmen sınavlara çalışamaz, kafamı veremez olmuştum. Daha önce hiç böyle bir şey yaşamadığımdan ne yapacağımı da şaşırmıştım. Okulun başında bölüm birinciliğini hedefleyen ben sınavların birkaçından kalmama rağmen hiç dert etmiyordum. Sanki ömrüm boyunca o yanımda olsa elini tutsam gözlerinin içinde kaybolsam bana yetermiş gibiydi. Neyse aylar geçtikçe bana yakınlığı artmasına ve beni umutlandırmasına rağmen bazen çok ters şeylerle karşıma çıkıyordu. Kızların peşinden koşmayı saçmalık olarak görürken ileride evlenmesi gerektiğinden söz ediyordu. Ben bunun bir zorunluluk olmadığından kendisinin seçeceği bir şey olduğunu söylerken o buna mecbur olduğunu söylüyordu. Aramızdaki ilişkiyi birbirimize karşı bile kapalı yaşarken bu konularda ağzımı açamaz oluyordum. Bana defalarca şu kız tam senlik bak bu kızı sen düşürürsün gibi takılırken uyum sağlamaya çalışıyordum ama ona öylesine aşıktım ki söylediği kıza bakmaktansa onun gözlerinin içine bakıyordum. Birkaç ay daha geçti ve o bir kızla sevgili oldu. Başlarda duygusal olarak içten yıkılsam da hep onun yanında durdum, onun mutluluğuyla mutlu olmaya çalıştım. Ancak hala sevgilisiyle değil de benle daha çok vakit geçiriyordu. Yine beraber takılırken sevgilisi aradığında kapatıp cebine koyuyor, onu araması için ben ısrar ediyordum. Bana hep zaten ciddi düşünmediğinden öylesine bir sevgilisi olduğundan bahsediyordu. Yine birkaç ay sonrasında onunla ilgili düşündüğüm her şey daha da tutarlı olmaya başlamıştı. Arkadaş kardeş gibisinden yaklaşıp bana oldukça samimi davranıyordu, yanlış anlayabileceğim hareketleri oldukça fazlaydı. Hatta beraber yalnız kaldığımızda bahanelerle hem o bana yakınlaşıyor hem de ben ona yakınlaşıyordum. Her yakınlaşmada öylesine nefes nefeseydik ki her an her şey olabilir gibiydi. Ama buraya kadar bahsetmediğim bir kilit nokta vardı ikimiz de oldukça dindar ve inançlı insanlardık. İnanmazsınız belki ama beraber yan yana namaz kılmışlığımız da oldu. Onunla her yakınlaşmamızda birimizden biri hep geri çekiliyordu. İçimden defalarca Allaha dua edip yanlış bir şeyin olmaması için yalvarmıştım. Onunla o ana kadar olan ilişkimiz beni öylesine doruklarda hissettiriyordu ki yanlış bir şey olur da birbirimizden uzaklaşırsak diye içim içimi yiyordu. Zaman geçtikçe bu yakınlaşmalarımız çok garipleşmeye başladı. İkimiz de bunu istiyoruz ama aramızda bir engel varmış gibi bunu sürdüremiyorduk. Son zamanlarda uzun uzun sohbet ettiğimiz sıralarda konu eşcinselliğe de geldi. O sırada ben tamamen kendimi soyutlayıp, öyle insanların da var olduğunu onların da aşık olabileceğini falan söylerken o aşırı gergin bir şekilde böyle bir ilişkinin çok iğrenç olduğundan söz ediyordu. Bu arada ben de cinsel ilişkinin dediği gibi iğrenç olabileceğine ama duygusal olarak hissedilen şeylerin iğrenç olmadığını normal olduğunu söylüyordum. Bu konuşmalar bizi biraz uzaklaştırmıştı. O gün bana durduk yere eşcinsel olup olmadığımı sordu. O an evet öyleyim ve kahretsin ki sana ilk günden beri aşığım demek gelirken sakin bir tavır takınarak ama bir yandan da anlamasını istercesine, yüzüne bakmayarak ve soğuk bir ifadeyle hayır değilim dedim. Bir süre ikimiz de konuşmadık. Sonra bambaşka konular açmaya ve mutlu olduğumu göstermeye çalıştığımı hatırlıyorum ama o farkındaydı. O gün ayrıldığımızda gece boyu saatlerce donuk bir yüz ifadesiyle gezdiğimi ve herkezden uzak bir yer bulduğumdaysa saatlerce ağladığımı hatırlıyorum. Normalde asla ağlayan bir insan olmadım hiçbir şeyin de beni ağlatamayacağını söylerdim hep. Çevremdekiler de ne kadar soğuk ve duygusuz olduğumdan bahsederlerdi ama o gece ben saatlerce hıçkıra hıçkıra ağladım. Sanki yılların birikmişliği vardı üzerimde. O gece ona mesaj attım ve yattım. Ona artık açılıp kurtulmak istiyordum, bu şekilde ikiyüzlü davranmak çok zorlaşmıştı. Uyandığımda defalarca aradığını gördüm ve geri döndüğümde çok sinirliydi ve benim için çok korktuğunu söyledi. İçim bir anlığına öylesine umutla dolmuştu ki ama bir yandan da dün söylediği şeyler aklıma gelirken içime bir burukluk çöküyordu. Neyse buluştuk ve ona hissettiklerimi söyledim ama ondan bir beklentim olmadığını yalnızca duygusal hislerimin bu olduğunu vs anlattım. Bunları söylerken bakışları öylesine yaralayıcıydı ki ne kadar güçlü dursam da o an ölmek istedim. Birkaç şey söyledi ve bir daha görüşmeyelim diyerek bitirdi. O günün ardından uzun bir süre felaket derecede kötüydüm, çevreme hissettirmemeye çalışırken her yalnız kaldığımda ağlıyordum, her baktığım yerde onunla olan anılarımız beliriyordu zihnimde. Ben hiç kimseye bu kadar bağlanmamış kimseyi bu kadar sevmemiştim. Allaha bağlı olmama rağmen defalarca intihar zihnimden geçti, defalarca canımı alması için yalvardığımı hatırlıyorum. Toparlanmam çok uzun sürdü, bir süre okula gidemedim onu görmeye tahammülüm yoktu. Kendimi biraz toparladığımı sandığımda ve okula gidip onu karşımda gördüğümde berbat hissetmeme rağmen oldukça soğuk davranmaya çalıştım. O da oldukça soğuktu. Aramızdaki şeyin hiçbir önemi yokmuş gibiydi. Beniyse en çok yaralayan şeylerden biri her şeyin bu kadar çabuk bitebileceği olmuştu. Şu an üstünden aylar geçti belki yıllar da geçecek ama hala onunla olan anılarımız gözümün önünde ve bazen beni yine o günlere götürse de artık alıştım ve çoğu şeyi aştım. Bana büyük bir ders verdi. Ondan sonra kimseye güvenmedim, kimseye kendimi açmadım. Yaratıcının benim için verdiği bir sınav olarak görüp Allaha daha çok bağlandım. Bundan sonra da kimseye bir şey hissetmemek için elimden geleni yapacağım. Umarım mükafatını öbür dünyada alacağım. Her şeye rağmen onu güzel anılarımızla hatırlayacağım, iyi ki onu tanımış ve bu duyguları onunla yaşamışım.

Yaşamadık ama en yakın arkadaşımla birbirimize "Senin kız halinle evleneceğim" diyorduk :)

Benim midemi bulandırır. Bıyıklı bir adamı öpmek nedir arkadaş, el ele tutuşmak? asdasdasda

Saygı duyuyorum ama benden uzak olsun lütfen..

Bunun bir hastalık olduğunu biliyorum.

Bence en yakın bir zamanda "Psikoloğa gitmelisin" ciddi söylüyorum.

Oğlum dışarda 5 milyar tane kadın var nedir bu hak deliği yerine tövbe ya.

Kıyamet alametı bunlar arkadaş erkek erkeğe olmaz bak beynim bulandı.. sdhflkdskahf

yok Allahıma şükürler olsun ki

hayır, ben heteroyum.

hayır.bu düşünce bana iğrenç geliyor.

Yok ben doğduğum gibiyim.