Allahım neden ben? beni neden böyle sınıyorsun? sana inancımı kaybetmem için mi?

Hiçbir zaman diğerleri kadar normal bir hayatım olmadı. Normal bir ailem hiç olmadı. Keşke babam olmasa bile dedim. Yaşadığım aile 5 kişilik. Birde anneannem var. Ailede herkes vurdumduymaz bazense ikili oynuyorlar. Annem zamanında kompleksli bir insanmış ve asosyalmiş. Okuyamamış ailevi nedenlerden dolayı. İstememek değil okuyamamış. Hala anneanneme kızar. Anneannemi severim ama zamanla yaşlandı ve acı çekiyor. Hasta. Annem ona bakıyor durmadan kavga ediyorlar. Kimse suçlu değil. Anneannem eve katkıda bulunuyor aynı zamanda. Babam dediğim ise ailesiz büyümüş yurtlarda bazen aile sevgisi yok mudiye düşünüyorum. Geliyor biz yanına öyle yaklaşamıyoruz. Bizimle ilgili ödemeleri bir türlü zamanında yapmıyor. Bizden para saklıyor. İçkide içiyor. Sürekli annemle kavga ediyorlar. Annemde ağır hasta. Ne olacağı belli değil. Onunda psikolojisi bozuldu. Kardeşim var. Durmadan oturuyor biçare. Asla hayatı, etrafımdakiler gibi olmadı. Ben genç bir insanım ama bunları ben düşünüyorum hep. Psikolojim bozuluyor. Kendimi kontrol edemiyorum bazen. Dışarıdan çok sert bir insan gibiyim. Gözyaşlarımı içime akıtıyorum. Annemde ölürse ben ne yapacağım bir başıma? Ne olacağım. Öğrenciyim. Benim yüzüm ne zaman gülecek? Neden ben diğerleri gibi olamıyorum. Diğerleri içimi bilmiyor. Bana bakıp gıpta ediyorlar, özeniyorlar. Öylede bir insanım. Ama kimse içimi bilmiyor. Biliyorum intihar bir çıkış yolu değil. Ama yaşamda anlamsız geliyor. Ne yapacağım peki ben şimdi?