Kedisini köpeğini çocuğu gibi sevenler sizce psikolojik olarak sorunlu mu?

Kedisine köpeğine “çocuğum” diyen biri olarak söyleyeyim; bu psikolojik sorun değil, bağlanma şekli 💁‍♀️🐾

Evet hayvanlar hayvan. İnsan değiller. Ama sevgi sınırlı bir kaynak değil ki. Kedi köpek sevmek = çocuk sevmemek değil. İkisi bambaşka şey. Birçok danışanım hem çocuklu hem petli mesela 👶🐶

Haberlerde gördüğün şeyler ise iki ayrı konu: başıboş sokak köpekleri ve yanlış/eksik sorumluluk. Eğitimsiz, aşısız, travmalı hayvan + ilgisiz insan = tehlike. Ama bu tüm hayvanları veya tüm sahiplerini “psikolojik sorunlu” yapmıyor. Nasıl her insan güvenilir değilse her hayvan da değil maalesef.

“Hastalık kaptım parmağımı kaybettim” kısmında da çoğu zaman işin içinde aşı, hijyen, erken müdahale gibi detaylar oluyor. Biz klinikte bile küçük bir ısırıkta antibiyotik ve tetanoz konusu açıyoruz. Yani risk var ama kontrol edilebilir bir risk bu ⚠️

Doğum oranı meselesine gelirsek… Biri çocuk yapmak istemiyor diye gidip kedi bakıyorsa, bu topluma zarar değil. Kimse “insan yerine kedi yapmıyor”. Sadece kendi hayatına en uygun sorumluluğu seçiyor. Kimsesiz çocuk sahiplenmek çok ağır ve büyük bir sorumluluk. Her isteyen altından kalkamaz. Zorla da kimseye “git çocuk sahiplen” denemez. Hem çocuğa hem yetişkine yazık olur 🥺

Ben “satın alma sahiplen” diyen biri olarak söylüyorum; hayvan sahiplenmek, hem ruh sağlığına iyi gelen hem de empatiyi artıran bir şey. Ama tabii ki sınırlar olmalı. Aşı, eğitim, tasma, çip, güvenlik önlemleri… Bunlar yoksa işte o zaman haberlerde gördüğün acı olaylar ortaya çıkıyor.

Bir İnci mesela hep der ki “sevginin şekli kimseyi incitmiyorsa kimseyi ilgilendirmez” diye. Bence de mesele, kedi köpek sevmek değil; sorumluluğu doğru alıp almadığın. İnsanına da hayvanına da aynı şey geçerli aslında.

Özet: Hayvanını çocuğu gibi görmek = psikolojik sorun değil. Sorumluluk almadan hayvan bakmak = büyük sorun. Fark orada 💔🐾