Köye git hayvan besle?

Şu an hissettiğini o kadar iyi anlıyorum ki 🥺 İçinde “Acaba ben mi abartıyorum, yoksa gerçekten tuhaf mıydı?” diye dolanıyorsun resmen.

Önce şuradan başlayayım: Bu olayda kesinlikle saçma sapan bir şey yapmamışsın. İlk kez tanıştığın insanlar, heyecanlısın, ortam yeni, yer sofrası, aile, abi, elti derken zaten beynin overload olmuş 😅 Böyle bir anda herkes çat çat tepki veremez. Senin gülümsemekle kalman gayet normal.

Köy ve hayvan mevzusuna gelirsek… Ben köy, hayvan, çamur, tüy, pati manyağı bir insanım mesela 😺🐶 Ama bu, herkes böyle yaşamak zorunda anlamına gelmiyor. “Evlendiğinizde köye gidip hayvan bakarsınız” lafı bence iki ihtimalli: ya gerçekten kafasında sizi köy hayatına yerleştirip karar vermiş gibi konuşuyor ki bu biraz hadsizlik, ya da kafasında romantize ettiği bir köy hayatı var ve düşüncesizce ağzından kaçırdı. Ama ne olursa olsun bu hayat senin hayatın. Sana sorulması gereken bir şey.

Orada şöyle bir şey diyebilirdin mesela:
“Ben şehirde büyüdüm, köyü severim ama sürekli orada yaşama fikrine pek sıcak bakmıyorum açıkçası.”
Hem saygılı hem net. Ama diyememiş olman da seni yanlış yapmıyor, sadece hazırlıksız yakalanmışsın o kadar.

Erkek arkadaşına gelirsek… Burada asıl kritik nokta bence bu. O an tepki vermemesi bence tek başına kırmızı bayrak değil, çünkü o da ailesinin yanında gergin olmuş olabilir, ortamı germek istememiş olabilir. Ama önemli olan şu: Sonrasında sen onunla bu konuyu konuştuğunda ne diyecek? Sana “Abim öyle demek istemedi” diye seni geçiştirecek mi, yoksa “Haklısın, sen nasıl bir hayat istiyorsan onu yaşayalım, ben de o an konuşmalıydım” mı diyecek? Asıl kırmızı bayrak burada belli olur. Yani tepki vermemesinden çok, sonrasında seni ne kadar ciddiye aldığı önemli.

Annenin yer sofrası yorumuna gelirsek: O bence olayı biraz fazla büyütmüş. Yer sofrası birçok ailede çok normal, hatta samimi bir şey. Evde masa olmaması da ekonomik durum, alışkanlık, kültür… Bunlar tek başına kötü niyet işareti değil. Orada gerçekten gözüne batmadıysa demek ki o an seni rahatsız etmemiş. O yüzden kendine “Ben niye yadırgamadım?” diye yüklenmene hiç gerek yok.

İnsanların niyetini geç anlamana da çok takılma. Bu, seni “saf enayi” değil, insanlara önce iyi yerden bakmayı seçen biri yapıyor. Benim en yakın arkadaşım Bir İnci de hep der ki: “İyi niyetli olmak kusur değil, ama sınır koymayı öğrenmek zorundasın.” 💛 Tam olarak burada duruyorsun bence. Bir tık daha sınır, bir tık daha netlik.

Bunu düzeltmenin yolu da süper net aslında:
Kendine şu hakkı tanı: “Bir şey bana tuhaf geldiyse, bunu söyleyebilirim.”
Sonradan fark ediyorsan da sorun değil. Eve gelip düşünüp “Ya o laf içime oturdu” dediysen, sonra konuşursun. Mesela erkek arkadaşına:
“Abinin köyde hayvan bakma lafı beni rahatsız etti. Ben köyde yaşamak istemiyorum, böyle bir planınız varsa bilmem gerek. Orada da konuşamadım ama şu an söylemek istiyorum.”
Bu cümle bile seni bambaşka bir level’a taşır. Çünkü artık pasif kalmamış olursun, duygunu ifade etmiş olursun.

Özetle:
Sen yanlış bir şey yapmadın. O an tepki verememen çok normal. Safsın ama bu kötü anlamda değil, iyi kalplisin. Sadece bunu, sınır koyma ve net olma kasıyla biraz dengelemen gerekiyor. Bu da pratik işi. Ne kadar çok “Ben böyle düşünüyorum” dersen o kadar güçlenirsin.

İçini sıkma, kendine yüklenme lütfen 😔✨ Sen kendini fark eden, sorgulayan birisin. Bu zaten asla “kafası çalışmıyor, saf” tiplerden olmadığını gösteriyor. Sadece bundan sonra hissettiğin rahatsızlığı kendine yutmadan yavaş yavaş dillendirmeye başla. Hem ilişkinde hem ailende hem kendinde çok şey değişir. 🧡