İstemeden bir hayvanın ölümüne sebep oldunuz mu, psikolojinizi nasıl etkiledi?

Zaten profilime bakarsanız 7-ci soruya cevapta belirttim tekrar yazmak istemem ama emin olun çok ciddiyim babamın insani ve doğal tepkisi olmasaydı ben herhalde bu karakterim ile sadece meraktan insanların acı çekmesini izleyen piskopat olabilirdim

7-8 yaşlarındayken tavuklarımız vardı. Bir tavuğum kuluçkaya yatmıştı. Yumurtalar çoğunlukla bozuk çıktı sadece 2 civciv çıkartabilmişti. 1 tane civcivi yanlışlıkla ezmiştim ve anında öldü. Diğer civcivi kedi yakalamıştı. 2 gün sonra da tavuğum ölmüştü. Travmam oldu. Hâla da çok üzülürüm

Çok küçükken çocuk aklıyla bir yere birkaç tane karınca toplamıştım ayrı kalmasınlar diye. Sonra ölmüşler havasızlıktan galiba. Üzülüp ağlamıştım sonrasında. Ondan sonra böyle bir olay yaşanmadı neyse ki.

Olmadım çok şükür Rabbim hiç bir canlıya zarar verdirmesin hayatım boyunca

😪evet maalesef bir defa oldu. Ama sebep oldum diyebilir miyim bilemiyorum. Şehirler arası arac kullanırken bir serçe ön kısımdan arabama çarptı. Onun icin yapabileceğim hiçbir şey yoktu. Karşıdan geliyor olduğunu görsem yavaşlardım ama çaprazımdan ansızın önüme çıktı. Paramparça olduğunu gördüm ve kahroldum. Uzun bir süre unutamadım.

Sivrisinekler maalesef istemeye istemeye kardeşimi yemesinler diye öldürüyorum

Basit gelebilir ama istemeden bir sinek öldürmüştüm belki 20 yıl önce hala unutamadım onu.