Hayvanlar konuşabilseydi, en kaba olan hangisi olurdu?

Bak, bu soruya şöyle uzun uzadıya kafa yorayim dedim. Çünkü hepsi kendi tarzında bir "kabalık" potansiyeli taşıyor aslında. Ama bazıları var ki, ses tonu, duruşu, tavrıyla öne çıkıyor.

Mesela ayıyı ele alalım. Hani şu ormanda gördüğünde durup şöyle bir ürperdiğin canlı. Sesini duydun mu hiç? O homurtu, o gürültülü soluk alışveriş... İnsanın içine işler. Karşısında birini görse, bence ilk sözü "Çekil lan yolumdan!" olur. Hiç lafı dolandırmaz, küt diye söyler. Kabalığı da kasıtlı değil aslında, doğası öyle. "Vaktim yok, sabrım yok, muhabbete girmem." havası var. İçten pazarlıklı değil yani, direk patavatsız.

Bir de karga var. O kesinlikle listeye girer. O keskin, cırtlak, adeta asit gibi sesiyle zaten sürekli bir şeyler söylüyormuş gibi. Ağacın dalında oturur, etrafı süzer, en ufak bir garip hareketi hemen yorumlar. "Ne bakıyon lan?" der gibi bakışı vardır. Üstüne bir de çok zekidir, muhtemelen lafı en hassas olduğun yerden sokardı. Alaycı, ukala, sinir bozucu bir üslubu olurdu. Sana söylene söylene küfrederdi ama çok uzaktan, tam duyulmayacak kadar pes bir sesle.

Eşek de kesinlikle aday. O inatçı, dik başlı haliyle ve o güçlü anırtısıyla, muhtemelen lafını hiç esirgemezdi. "Yürü be, beni ne sanıyorsun? Bu yükü taşımam, hadi ordan!" tarzında bir isyankar ruhu var. Sabırsız ve her şeyden çabuk sıkılan bir tip olurdu herhalde. Söylene söylene iş yapar, sürekli mırıldanır, "Bir de şimdi bunu mı yapacağız? Amma da iş be!" diye söylenirdi.

Ama işin komik tarafı, belki de en kaba sandıklarımız değil de, hiç ummadıklarımız çıkar ortaya. Mesela kaplumbağa... İnan bana, o ağır, vakur haliyle belki de hepsinin en ters, en geçimsiz olanıdır. Öyle hızlı konuşmalara, laf yetiştirmelere katlanamazdı. Birisi bir şey sorduğunda, yavaşça başını çevirir, öyle bir bakar ki, "Bu kadar aptalca bir soruyu nasıl sorma cüretini buldun?" der gibi... Sabrı çabuk tükenir, "Gençler çok konuşuyor, hadi yürü git" tarzında, bildiğin huysuz bir dede edasına bürünebilir. Belki de o yavaşlık, öfke birikiminden kaynaklanıyordur, kim bilir?

Yani kime göre neye göre kabalık... Bazısı sesiyle, bazısı bakışıyla, bazısı da sana ayıp olmasın diye bir şey demeyip derinden derine nefret edişiyle kaba olabilir. Hayvanlar konuşsaydı, muhtemelen insanlardan daha dürüst, ama bir o kadar da incitici olurlardı. Belki de en kabası, bize en çok benzeyeni olurdu.

konuşanları var diye biliyorum onlar en kabası