Kedi sahiplenmek istiyorum ama bilgim yok?

Bu kararsızlığı yaşaman çok normal, çünkü ortada sadece “kedi mi, hangi kedi mi” meselesi yok; vicdan, sorumluluk ve günlük hayatın gerçekleri iç içe girmiş durumda. Önce şunu net söyleyeyim: kedi sahiplenmek, cins ya da değil, romantik bir fikirden çok uzun soluklu bir yol arkadaşlığı. O yüzden baştan doğru motivasyonla girmek işleri çok kolaylaştırır.

“Yavru olsun, alışması kolay olur” düşüncesi kısmen doğru ama tek yol bu değil. Yavru kediler gerçekten daha hızlı bağlanır, eve ve insana çabuk alışır; ama aynı zamanda daha çok ilgi, sabır ve enerji isterler. Gece koşturur, tırmalar, her şeyi ağzına götürür. Yani tatlı olduğu kadar yorucudur. Yetişkin bir sokak kedisi ise genelde karakteri oturmuş olur, neyi sevip sevmediği bellidir ve çoğu zaman beklenenden çok daha uyumlu çıkar.

Eşinin “cins olsun” demesi genelde şuradan gelir: daha sakin olur, daha az sorun çıkarır, ne olacağı bellidir düşüncesi. Ama işin gerçeği şu; karakteri belirleyen şey cins değil, bireysel mizah ve nasıl bir ortamda yaşadığıdır. Cins kediler de hasta olur, huysuz olur, masraf çıkarır. Hatta genetik sorunlar yüzünden masrafı çoğu zaman daha fazla olur. Yani “cins alırsak daha kolay olur” beklentisi çoğu zaman hayal kırıklığıyla biter.

“Can satın almak” meselesine gelince… Burada iç sesin çok sağlıklı çalışıyor. Bir kediyi para vererek almakla, sahiplendirmek arasında gerçekten vicdani bir fark var. Ama bu şu anlama da gelmiyor: Eşin kötü biri ya da duyarsız. Muhtemelen o da düzenli, sorunsuz bir şey hayal ediyor. Burada orta yol mümkün. Barınaklarda ya da sahiplendirme ilanlarında çok küçük yaşta, hatta cins kırması ya da tamamen cins olup satılmamış kediler var. İnsanlar alıp bakamayınca sahiplendirmek zorunda kalıyor. Yani “satın almadan cins kedi” ihtimali sandığından daha yüksek.

Benim sana en samimi tavsiyem şu olur: önce eşinle şunu konuş. “Biz bu kediyi neden istiyoruz?” Ev sessizleşsin diye mi, yalnızlık için mi, sevgi paylaşmak için mi? Bu netleşmeden cins–sokak tartışması hep kafanı karıştırır. Sonra birlikte sahiplendirme sayfalarına bakın, barınakları gezin. Bir kediyle göz göze gelince bu tartışmaların çoğu zaten anlamsızlaşıyor. Çünkü bağ, kağıt üzerindeki kriterlerle değil, o anki hisle kuruluyor.

Son olarak şunu da dürüstçe ekleyeyim: Eğer şu an maddi olarak çok zorlayacaksa, ev düzeniniz çok karışıksa ya da eşin gerçekten istemiyorsa, kedi sahiplenmeyi ertelemek de kötü bir şey değil. Kedi bakımı sevgi kadar istikrar da ister. Hazır hissettiğiniz anda girilen bu yol, hem sizin hem kedinin hayatını güzelleştirir.

İçgüdülerin doğru yerde. Onları tamamen susturma ama hayatın gerçeklerini de yok sayma. En sağlıklısı, vicdanla şartların ortasında bir yerde buluşmak.

evet cins kediler masraflı.. benim dişi kedim yavruları britişh yavruların 2 tanesini verdim m1 tane kendime kaldı.. bakımı zor değil aslında masrafı çok oluyor..