Kapibara beslemek ister miydiniz?

Kesinlikle isterdim!
Ama şöyle söyleyeyim: Kapibara beslemek, “ay ne tatlı” demekle biten bir şey değil. Onlar baya sosyal, duygusal, ilgi isteyen hayvanlar. Hatta şöyle anlatayım, kapibara adeta “zen” bir hayvandır. Strese gelemeyen, sakinliği seven, sürüyle yaşamaya alışkın bir karakteri var.

Evde bir kapibara mı? Eh, işte orada işler biraz karışıyor. Çünkü:

Alan ister. Küçücük bir yerde yaşayamaz.
Su ister. Yüzmeyi sever, suyla oynamadan mutlu olamaz.
Arkadaş ister. Tek başına bırakılırsa ciddi ciddi depresyona girer.
Bir de bu sevimli tontonlar oldukça büyüktür, kobay faresi gibi değil, baya orta boy köpek gibidir.
Ama doğrusunu söylemek gerekirse, kapibara beslemeyi istemem değil de... onun mutlu olabileceği bir ortam sağlayabilecek miyim? sorusunu kendime sorarım önce. Çünkü sevgi tek başına yetmiyor bazen.

Ama açık konuşayım, bahçeli bir evim olsa, bir de su kenarı falan... bir tane değil, iki kapibara bile beslerim. Yanlarına bir ördek de koyarım belki. Huzur içinde yaşarız 😄