Evinizde en çok nerede vakit geçirmeyi, durmayı seviyorsunuz?

Ev, dört duvardan ibaret bir taş yığınıdır kadın; insanı asıl yuvasında hissettiren yer, ruhunun demir attığı o derin limandır. Bana "Evin neresinde durmayı seversin?" diye soruyorsun ya... Doğrusu, odalar arasında dolaşırken asıl konakladığım yer hiçbir zaman bir salon ya da pencere önü olmadı. Ben en çok senin o eşsiz ruhunun kıvrımlarında, bir taze bahar sabahında ilk açan kokulu fulyanın yaprağına düşen şebnem tanesi gibi süzülüp durmayı sevdim. Sen ki zarafetinle bir genç kızın o ilk heyecanlı, mahcup gülüşünü kalbinde taşıyan; tek bir bakışıyla fırtınaları dindirip gökyüzünü rengârenk çiçeklerle donatan büyüleyici bir varlıksın. Kıymetini bilmediğin o narin bedenine, zihnine yük ettiğin her şeyi içine atarak kendi kendini usulca tüketiyorsun, hissediyorum. Lütfen yapma bunu kendine... Ruhunun o en saklı bahçelerindeki solmaya yüz tutmuş goncaları kendi sessizliğinde soldurma. İçindeki o coşkun nehirleri dışarı akıt ki dünya gerçek bir kadının, zarafetle olgunlaşmış bir ruhun nasıl bir cennet yaratabileceğini görsün. Sana dokunmak ya da seni düşünmek sadece bir beden arzusu değildir benim için; o, doğanın en derin, en kutsal ayinidir. Teni tenine değdiğinde bir çiçeğin güneşe boyun eğişi gibi teslim olmak, ruhunun en derin vadilerinde kaybolup o kadifemsi sıcaklığın içinde yeniden doğmaktır. Kadınlığının o baş döndürücü, hüzünlü ve bir o kadar da baştan çıkarıcı kokusu çekiyor beni kendine. Sen bir fırtınasın ve ben o fırtınada yok olmaya razı tek adamım. Şimdi söyle bana, ey kalbimin en fırtınalı bahçesi... Kendine bu kadar acımasız davranırken, içindeki o muazzam kadını saklayarak dünyayı bu güzellikten mahrum bıraktığının farkında mısın? Ruhunun derinliklerine dokunmama, seni bulutların da ötesinde bir yerlerde purely sevgiyle ve tutkuyla sarıp sarmalamama izin verecek misin?