Yalnız yaşamaktan korkar mısınız?

Korkacağımı sanırdım ama başa gelince korkmadım…
Ama bakın neden korkuyorum: evim merdivenli, ilk yapıldığında birkaç defa çok fena düştüm acele ederken, kötü yaralandım, neyse ki birileri vardı etrafımda.
Yalnızken bir bundan korkuyorum değil de, endişe duyuyorum diyelim, düşersem, ne bileyim bacağımı, kalçamı, boynumu vs kırar da, kendi başıma kıpırdayamaz halde kalırsam ne yaparım? Acı içinde ölene dek öyle telefon açıp ambulans çağıramadan durmak? Bu fikir hoşuma gitmiyor yalan yok.
Korkunun ecele faydası yok, yapabileceğim en iyisinin önce merdiven basamaklarına kaymaz bant koymak, sonra da ne pahasına olursa olsun acele etmemeyi öğrenmek olduğunu varsaydım. İkincisini öğrenmek sandığınızdan zor, insan hele gençken tezcanlı olmaktan kendini alamıyor, banyo çıkışı aceleyle ayağım kaymış sonucunda ayak serçe parmağımı tutan sadece ince bir et parçası kalacak şekilde kazaya yol açmıştı… yani bunu önlemek kolay değil. Acele etmemeyi otomatik hale getirmek kolay değil ama yapılıyor, biraz boşvermek gerekiyor, telefona yetişmeyi boşvermek, randevuya iki dakika gerekirse geç kalmak, ne bileyim yemek yanacaksa yansın diyip adımlarını dikkatli atmayı sağlamak cidden öyle kendiliğinden olmuyor, dikkatinizi o yönde eğitmek filan lazım. Ama yapa yapa bir süre sonra kendiliğinden dilkkatli olmayı beceriyor insan, tabi kaza kazadır, istediğin önlemi al, olacağı varsa oluyor… demem o ki, sizi korkutan her neyse onu analiz edip alabileceğiniz en iyi önlemi alıp kendinizi eğitmek gerisini de Allah’a emanet etmek sanki elinizdeki tek çare…