Benim ne zaman güzel bir ailem olacak?

Henüz daha bi sevgilim bile yok. Kendi ailemle yaşamaya mahkum bi zavallıyım. Onlarla beraber yaşarken kendimi hep bi diken üstündeymişim gibi, stresli ve huzursuz hissediyorum. Kendi ailemi kurmayı, çocuklarımın olmasını ve onlarla huzur içinde yaşamayı istiyorum. Çocuklarım asla benim yanımda kendilerini stresli ve diken üzerinde hissetmeyecek. Hep mutlu edicektim onları. Araba sürmeyi öğrenip bi arabamın olmasını, onunla çocuklarımı gezdirmeyi, evimde bi değişiklik istedikçe ailemle birlikte dekorasyon mağazalarını gezip evimize yeni eşyalar seçip almayı, çocuklarıma güzel bi oda döşemeyi, kocaman, içinde renk renk kitaplarımın olduğu bir kitaplığımın olmasını, her zaman güzel kokan ve istediğim gibi döşediğim bir evimin olmasını, bir kedimizin ve bir köpeğimizin olmasını, yılbaşı arifesi geldiğinde yeni yıla kendi minik ailemle noel ruhuyla girebilmeyi istiyorum. Güzel bi yılbaşı ağacı dekore etmeyi, altını hediyelerle doldurmayı, yılbaşı kazakları giymeyi, şöminemizin olmasını, yılbaşı kurabiyeleri pişirmeyi, sıcak çikolata yapmayı, birlikte battaniyenin altında büyük ve rahat koltuğumuzda televizyondan güzel bir film izlemeyi çok istiyorum. Özellikle her yılbaşı geldiğinde bu hayalim daha da bi artıyor. Ama onun yerine suratsız ailemle ruhsuz bi yılbaşı geçiriyorum. Neden kaderim böyle olmak zorundaydı ki? Mutlu olmayı hiç mi hak etmiyorum. Amerikalı veya ingiltereli olsaydım belki kolay bi hayal olabilirdi bu benim için zira Türkiye'de şömineli ev demek "bunlar baya zengin ve t*şşaklı heralde" demek. Neden Allah'ım, neden?