Üniversiteye hazır değilim?

Uzun zamandır aham şaham arkadaşlıklarım hiç olmadı, şuana kadar yaptığım arkadaşlıklar iki elin parmağını geçmez. Yaz gelir ben dışarı hiç çıkmam yahut kışın da o şekilde sürekli evdeyim.(Biraz dışarıdayım falan da demiyorum bakın)

Neyse artık bu sene sınavlar/dersler iyice yaklaştı; herkes kendi halinde ve neredeyse kimseyle konuşmuyorum, her sabah kalktığımda gitmek istemiyorum sekiz saat bana işkence gibi geliyor, evde oturmak istiyorum, kendimi zorluyorum gitmeye... Çünkü baya yalnızım, arada bir iki kelime konuşursak o kadar. Çok yalnız hissediyorum ağlayacak gibi oluyorum ama içime atıyorum. Herkes kendi halinde sınavlarına&arkadaşlıklarına odaklanmışken, eğlenirken, ben köşede mutsuz bir şekilde oturuyorum ve ağlamaklı duruyorum her gün.

Oturuyorum üniversiteyi düşünüyorum, ben nasıl yapacağım, ne yapacağım orada, şuanda bile kimsem yokken bu kadar üzgünsem orada kafayı yerim diye... Her gün okulumu değiştirmek için ya da arkadaşımın olması için, üniye gitmemek için ağlıyorum. Kalbimin ortasında bir sıkıntı var ve git gide büyüyor, ben geçen yıllara geri dönmek istiyorum...

Sanırım okulumu değiştireceğim, şuanki okulum bana çok uzak... Onun yerine yakın bir okula naklimi yaptırıp gidip geleceğim, evde daha fazla motive oluyorum ve inanın yüzdelik dilimim %2 ve başarısız bir öğrenci değilim. Ama bu yalnızlık ve kaygılar benim motivasyonumu çok düşürdü ve ağlamaktan ya da üzüntüden hiçbir şeye konsantre olamıyorum. şu an gittiğim okulun eğitimi iyi ama psikolojim allak bullak oldu, ne yapacağımı bilmiyorum...

Okuyup da akıl gösterecek herkese çok teşekkür ederim :)