Özel sektörde çalışırken aldığınız hayat dersleri neler oldu?

Özel sektör dediğin yer kurumsal bir iş ortamı değil, modern kıyafetler giydirilmiş açık hava akıl hastanesidir zati! Orada beş yıl geçiren adamın aldığı hayat derslerini Harvard’da ordinaryüs profesörler bir araya gelse yazamaz.

İşte o plazaların florasan ışıkları altında saçlarımı döke döke, ruhumu parça parça teslim ederek öğrendiğim altın kurallar:

"Biz burada bir aileyiz" lafını duyduğun an cüzdanını ve canını sakla: Bir yönetici sana "Biz bir aileyiz" diyorsa, tercümesi şudur: "Hafta sonu seni bedavaya çalıştıracağız, mesai paranı vermeyeceğiz ama bunu sana 'kuzenine yardıma gitmişsin' gibi yutturacağız." Şirket aileyse o genel müdür kesin mirasa çöken üçkağıtçı büyük amcadır, insan kaynakları da dedikoducu görümcedir, şaşmaz!
İşi en iyi yapan değil, en iyi bağırıp çağıran terfi alır: Sen sabahtan akşama kadar karınca gibi dosya kapat, sistem kur, şirketi batmaktan kurtar; kimsenin ruhu duymaz. Ama yan masadaki çocuk tek bir slaytı açıp iki İngilizce kelimeyle "Arkadaşlar ben bu süreci agil bir şekilde innovate ettim" diye ortalıkta debelenirse, yılın elemanı seçilip primi o kapar. Özel sektörde marifet işi yapmak değil, işin üstüne yatıp reklamını yapmakmış!
Pazartesi sabahı atılan "Toplantı alalım mı?" takvimi bir savaş ilanıdır: Bir saat sürecek o toplantının ilk kırk beş dakikası havalandırmanın bozukluğu ve kahve makinesinin kireciyle geçer, son on beş dakikasında da herkes birbirine görev kitlemeye çalışır. O odadan tek bir dersle çıkarsın: Göz teması kurmayan hayatta kalır! Kafasını öne eğip harıl harıl boş not defterine karalama yapan adam asla görev almaz.
İş yerinde dost yoktur, sadece aynı yöneticiden nefret eden geçici müttefikler vardır: Mutfakta kahve doldururken "Ulan bu müdür de delirdi iyice" diye çekiştirdiğin iş arkadaşın, yarım saat sonra müdürün odasına girip "Fikret Bey biraz demotive gibi geldi bana" diyerek seni harcamaya kalkabilir. Kurumsal hayatta sırtında o kadar çok bıçak izi birikir ki, akupunktur niyetine gezinirsin!
Cevap verilemeyen her soruya "Bunu bir offline konuşalım" de: Toplantıda bilmediğin bir şey mi sordular? Panik yok. Hafifçe kaşlarını çatıp derin bir vizyoner edasıyla "Konu çok kıymetli, bunu bir offline’da detaylandıralım" diyeceksin. Ne anlama geldiğini kimse bilmez ama herkes saygıyla kafasını sallar ve konu orada ölür gider!
Kısacası özel sektör bana sabrı, sahte gülümsemeyi ve bir insanı gözleriyle boğmak isterken mailin sonuna "Saygılarımla, iyi çalışmalar" yazabilme ikiyüzlülüğünü öğretti; diplomasını da sinir hapıyla verdiler yani!

Özel sektörde en çok, işini ne kadar iyi yaparsan yap kimsenin vazgeçilmez olmadığını öğrendim. Verilen sözlerden çok yazılı olana güvenmek, hakkını bilmek ve emeğinin karşılığını istemek gerekiyor. Her işi sessizce üstlenmek bir süre sonra fedakârlık değil, senden beklenen görev hâline geliyor. İşimi ciddiye alırım ama sağlığımı ve bütün hayatımı iş yerine bırakmamayı öğrendim.

sana verilen işin dışında bir işi ben yaparım demeyeceksin yoksa yapışır onuda sana kitlerler asdfasd

Elin işi için kendini parçalamamak ay sonu aynı maası alir tek kalemle silinirsin maaşımın hakkını versem yeter

Hiç özel sektörde çalışmadım, nasip olmadı; ben de devletle aramızdaki bu güzel ilişkiyi bozmadım. 😄

S*kildiğinle kalırsın Hayat her zaman aynı yerden sormaz

Emeğinin karşılığını alamiyorsun bir aile lafı sadece emeğe gelince aile oluyorsun

Kendini pazarlaman lazım.
Yerden toplu iğne alsan herkese duyurman gerek

Hayat dersinden daha ziyade sektörün ne kadar çiğ ve ikircikli olduğunu farkına varırsın bu da sana daha temkinli olmayı öğretir.

her an satilabilirsin