Moral motivasyon veya tavsiye verebilecek varmıı?

Vitamin kullanıyorum zaten ama takviye işi imkansız biraz

Azrail dolaşıyor da peşimde. Ölmek falan daha kolay geliyor şu sıralar

Lise de en başarılı olduğum dönemde verem hastalığına yakalandım. Uzun süre okuldan uzak kaldım, diğer sene de düzenli olarak hastaneye gitmem gerekti. Okul başarım düştüğü için müdür ve öğretmenler tarafından biraz hor görüldüm. Ailem hastalığım yüzünden beni suçladı. Nedeni ise ortaokulda zorbalık görme nedenim olan fazla kiloları vermeye çalışmamdı. Şimdi hastalığı atlattım ama eskisi kadar başarılı değilim. Hala okul birincisiyim, herkes benden eskisi gibi başarılı olmamı bekliyor. Halbuki ben kim olduğumu unuttum. Gerçekten o dönemin öncesinde kendime dair hiçbir şey bulamıyorum, o zamanlar nasıldım, nasıl düşünüyordum hatırlamıyorum. Hayatımı kurtarmam gerek, gerçekten kötü imkanların olduğu bir yaşamım var. Kendi sorumluluğum kendime bağlı koca bir stresin ortasında yalnızım. Gerçekten yalnızım, lafta falan değil. Ve ben yine bana gelecek tepkileri düşündüğüm için ayrı bir stres içindeyim. Nefes almak bile boş geliyor, yaşarken acı çeker haldeyim kısaca

Başlamak için şu tarz bir mesaja ihtiyaç duymak bile aciz hissettiriyor, yine de çok teşekkür ederim. İyi hissettirdi

Çok berbat bir dönemime denk geldiği için tüm düzenim bozuldu. Oldukça zor bir süreç keza artık her şeyi komple bırakasım geliyor benimde

16, lütfen ergenlikte olur o tarz şeyler demeyin. Pek ergen gibi değilim, uzun bir hastalık süreci atlattığım için daha olgunum.

Ya aslında bunları söyleyen kişiler ailem. Onlar ilkokul mezunu olduğu için üniversite eğitimini anlamsız ve saçma buluyorlar, çevremde çok az sayıda okuyan insan var. Kendimi kurtarmak için tek bir şansım var, yoksa köyde onlara bağımlı bir hayat yaşayacakmışım. Bunu her gün duymak insanın ruh halini gerçekten kötü etkiliyor. Evet biliyorum, çalışmamam benim suçum ama her Allah'ın günü "ne gerek var çalışmana?" "Okuyanların halini görmüyor musun?" tarzında cümleler duymak beni cidden delirtiyor. Geç kalmış hissediyorum, hâlâ öyle hissediyorum. Yıllarca hata yapma şansım yok demişken en ciddi dönemde tökezlemek insanı bitiriyor