İlk iş gününüzü anlatır mısınız?

Sabah erkenden kalkıyorum. Uykumu almış olsam bile işe gitme düşüncesiyle üzerimde hafif bir ağırlık oluyor. Hazırlanıp tersanenin yolunu tutuyorum. İçeri girdiğim andan itibaren günün temposu başlıyor. Gürültü, metal kokusu, kaynak sesleri, sürekli bir hareketlilik… Tersanede daha sabahın ilk saatlerinden itibaren herkes kendi işinin peşinde.
Ben de işimin başına geçiyorum. Gün içerisinde borular, kaynak işleri, montaj ve yapılması gereken ne varsa onlarla uğraşıyorum. Bazen saatlerce ayakta kalıyorum, bazen dar bir alanda çalışıyorum, bazen de sıcaklık ve kaynak dumanıyla mücadele ediyorum. Kolay bir iş değil; insanın hem bedenini hem de kafasını yoruyor.
Öğle arasına geldiğimde biraz nefes alıyorum. Yemeğimi yiyip arkadaşlarla birkaç dakika konuşuyorum. Ama kafamın bir köşesinde yine iş oluyor. Çünkü vardiya bitene kadar yapılacak işler bekliyor.
Sonra tekrar işe dönüyorum. Saat ilerledikçe yorgunluk daha fazla hissediliyor. Bel, sırt, bacaklar… Hepsi kendini belli etmeye başlıyor ama işi bırakıp kenara çekilme şansın olmuyor. Mecburen devam ediyorsun. Çünkü günün sonunda aldığın para, verdiğin emeğin karşılığı.
Akşam olduğunda artık tek istediğim eve gidip üzerimi değiştirmek ve biraz dinlenmek oluyor. Üstüm başım iş kokuyor, üzerimde günün yorgunluğu oluyor. Eve dönerken bazen gün içerisinde yaşadıklarımı düşünüyorum: “Bugün de bitti.” diyorum kendi kendime.
Ve ertesi gün yine aynı düzen başlıyor.
Benim işteki bir günüm aslında sadece çalışmaktan ibaret değil; saatlerce emeğini, gücünü ve sabrını ortaya koyup günün sonunda “Bugün de alnımın teriyle kazandım” diyebilmek.

Valla hava serindi hatırlıyorum ustumde bir mont vardı. Otobüslerde sigara içilebilen zamanlardı tüte tüte işe gitmiştim. Trafik çok yoğundu oglenden sonra yapmur bastırdı. Yolda gelirken bir çocuğun 3-4 kişiden dayak yediğini görmüştüm. O zamanlar dolar 1.33 civarlarındaydı. Boyle bir gün.