Hayat neden bu kadar kotu?

Bilmiyorum, benim gebere gebere elde etmeye çalıştığım, tırnaklarımla kazıdığım yerlere birileri hiçbir çaba sarf etmeden geliyor. Neyse aslında konu bu değil, kafam bozuk. YKS27 tayfadanız korkmayın, 18 yaşından küçük değilim, ailem geç yazdırdığından 18 yaşıma gireli birkaç ay oluyor. Bu sene 12 oluyorum. Hedefim Marmara tıp ama kendimde çalışabilecek gücü bulamıyorum. Sigara kullanıyordum, daha önce bırakalı 3 aya yakın olacak. Dertli olduğum zaman dışında yokluk çekmiyorum, ders çalışırken ne zaman canım sıkkın olsa bir sigara içip gelmek istiyorum. Ders çalışırken zaten içmeye başlamıştım ve her arada içip geldiğimde kafam tazeleniyordu, lütfen bu konuda linçlemeyin, herkesin kafası ayrı rahat eder, benim bununla rahat ediyordu. Ne bileyim, oturup sımsıkı çalışmam lazım ama ailevi sorunlar, hayatım bana kafayı yediriyor. Zaten okumayı bu evden kurtulmak için istiyorum. Evden dışarı çıkarmıyor babam, dershanede yok, kendi emeğimle kazanacağım. Eğer çalışırsam kazanırım biliyorum, hocalarımın benden beklentisi de yüksek. Ama dediğim gibi hayatımın üzerimdeki baskısı yüzünden kafam hep dolu. Tam ders çalışmaya oturuyorsunuz öbürü diğer tarafta kavga ediyor, öbür odada anne ile baba tartışıyor, bir de üstüne kızın benden dershane istiyor deyip suçlamaları da bana çekiyorlar. Hayır anlamıyorum, bir insan çocuğunun akıllı ve çalışkan olmasını çok ister değil mi? Ben öyleydim, hep çalışkandım, 12-13 yaşlarımdayken babama "Baba, okul birincisi olsam bana telefon alır mısın" dediğimde bana "Kendin için çalışıyorsun, istersen çalışma, sen kaybedersin, telefon almayacağım sana" dedi. Sorun bana bir şey alıp almaması değil, sorun umurumda değilim, başkaları çocuğu okusun adam olsun diye kendisini paralıyor, herif beni okulun kursuna bile göndermiyordu, tartıştığımda tamam dedi. Yani bilmiyorum bunları buraya neden yazdım, onu da bilmiyorum, kafam çok dolu, belki de o yüzden yazmışımdır...
Hayat neden bu kadar kotu?
Cevapla