Hayatı anlamsız hissederken neden yemek yapıp pazara gidip öz bakım yapmalıyım?

Hayattan okadar çok kaçtım ki fizksel sorunum yüzünden hem hayati da sevmiyordum, hem de PC oyunlarina gomuldum hem de üst üste hastalıklar atlattım. simdi ise hayati gordum amamanlamiyorum benimki biraz farklı ne önerirsiniz?

Bunlar dışında kendi yaptığım. hobilerim var dizi müzik falan ama bu hayata dair şeylerde çok geç kaldım yemek Pazar ev işleri öz bakım hatta severek kendine bakmak çok geç kaldım. yani kendi algima orurtamiyorum anlamıyorum evli de değilim annem yapıyor ben neden yapmalıyım? Hayata ilk defa bakiyirum

Bunları otomatik yapmam gerekirdi küçüklükten ama ne annem yaptırdı ne ben yaptım dünyaya hep kötü baktım

Geç kaldım hissi aslında çok anlaşılır ama gerçek şu ki hayat becerileri için “geç” diye bir zaman yok, sadece ilk kez öğrenmenin verdiği yabancılık var; uzun süre hastalıklar, kaçışlar ve hazır bir düzen içinde yaşadıysan şimdi yemek yapmak, ev işi yapmak ya da öz bakım gibi şeyler sana anlamsız veya gereksiz geliyor olabilir ama bunlar evli olmak ya da mecburiyet değil, tamamen kendi hayatını daha rahat ve bağımsız yaşamak için temel beceriler; annen yapıyor diye senin yapmaman gerektiği anlamına gelmiyor, sadece şu an o sorumluluğu öğrenme aşamasındasın ve bu çok normal, küçük adımlarla (örneğin kendi yemeğini hazırlamak, odanı düzenlemek, basit öz bakım rutinleri oluşturmak) ilerledikçe bu şeyler zor değil hatta otomatik hale gelir, yani mesele geç kalmak değil, sadece şimdi başlamış olmak.

Mecburiyet değil evet ama pişmanlık var üzerimde. neden şimdiye kadar bunları yapmadım? O pcden kafamı kaldırıp dünyaya baktım , nefret tiksinme duygumu bı yok etmeye başladım ama bu sefer kendi hobilerim zehir gibi gelmeye basladi. ilk başta evlenince yapılır dedim ama gün geçtikçe bendeki eksikliği fark ettim. normal şekilde hobilerime devam edebilmem gerekirdi ama Hiçbir zaman yemek , pazar alışverişi , doğru düzgün ozbakim rutini bile oturrtmamis biri olarak neden yaşıyorum? bunu sorguluyorum neden geç kaldım ben bunları rutine dökmeyi çok isterdim o yüzden çok pişmanım işte. hayat çok güzelmiş ben kacmisim buna rağmen çok üzülüyorum, şuanda yemek yapan ozbakim rutini oturtmuş pazar alisveridinde annesine yardım eden çamaşıryikayan hepsini hayat bu diyerek yapmaya alismis. biri olabilirdim
Ama benden en fazla ne oldu biliyor musun? Sadece bazı hayat güzelliklerini hala kafamda eledim olcez zaten diye hobilerimi yapmaya devam ettim. ama sonra birden bu temel şeyler için neden evlenince diye düşündüğüm geldi aklıma
Neden şimdi değildi? İşte bu yüzume vurdu

İşte hepsini annem yaptı ben hep kaçtım bazen kavga ettim böyle olduğma alıştılar. evlenmek isteyenden bile kaçtım. herkese yukardan kendini beğenmiş ve tiksinme ile baktım ( gözlerimde bı fiziksel sorun var ) çok nefret dolu biri oldum öğrendim hayattab şimdi hayatı biraz gördüm göz ucuyla okul hayatında başarılı olunca dedim bu hayatu bı yaşayayım bakayım neymiş demeye başladım evde durdukça ama çok sinir oldum kendime hayat güzelmiş neden küçüklükten beri yemek yapan biri değildim? Neden hayat algimi kaçmak üzerine kurdum? Kendime zarar veririm diye korktum heo verdim de zaten

Başlayacağım ama çok boş hissediyorum ömrüm boyunca kacmistim çünkü ve bazı şeyleri eledim hala kafamda kendi önümdeki küçük dünyamdaji şeyleri yapıyordum kafam okadar karışık ki. madem eskisi gibi onundekileri yapamıyorum eledigimseyleri neden eledim ve neden hayatı bile yasayamiyoken önümdeki şeyleri yapayım? Mutlu olamıyorum

Çok karışık his ve düşüncelerim var hayatimdan igreniyorum