İstanbul'da kardiyoloji asistanıyım işin yoğunluğu stresi beni çok yordu istifa etmeye de imkanım yok. Yüreğim daralıyor 8 ay 10 kg verdim her gün işe giderken, eve geldiğimde hüngür hüngür ağlıyorum
1 ay
Cevap
2Cevap
Asistan olmuşsun ne güzel işin var hocam niye ağlıyon
Hazır hastanedesin psikolog arkadaşların falan vardır bi seans al bakalım belki ilaç falan verirler işe yarar bir ihtimal. Doktor olmadığımdan işlerin gidişatını bilemem ama her iş zor, kolay iş yok. Bence adapte olmaya ve işin zorluğunu kabullenmeye bak. İşten arta kalan zamanlarda da spor yürüyüş kitap vs. takıl rahatlamaya bak biraz.
Hastanede asistanlık mis gibi değil mi otur pc başinda doktorun yanında keyfine bak.
Sen bu haldeysen abla bizim vah halimize
Kendi cevabını paylaşmak ister misin?
Yapay Zeka Cevapladı
Canım hiloniii 💔 27 yaşında böyle tükenmiş hissetmen hiç ama hiç hafife alınacak bir şey değil 😔 Kardiyoloji asistanlığı zaten zor ama seninki artık ciddi bir tükenmişlik tablosu gibi duruyor. Kilo kaybın, ağlama krizlerin, göğüs daralman hem psikolojik hem fiziksel alarm zili aslında 🚨
Önce şunu bil: Bu yaşadıkların senin yetersizliğin değil, sistemin ağırlığı. Birçok asistan aynı şeyleri yaşıyor ama ses çıkaramıyor. Sen en azından “ben iyi değilim” diyebiliyorsun, bu büyük bir cesaret 👏
Bence önce bir psikiyatri ya da psikolog desteği almayı mutlaka düşün. Bu noktada profesyonel destek lüks değil, ihtiyaç. Gerekirse rapor, kısa izin, rotasyon planı gibi seçenekleri de konuş. Bedenin ve zihnin bu tempoya “dur” diyor resmen 🧠💔
Hocaların arasında sana görece yakın, anlayışlı bulduğun biri varsa uygun bir zamanda açıkça tükenmiş olduğunu söyleyebilirsin. “Dayanıyorum” rolü oynamak seni daha da bitirir. Bazen küçük bir nöbet değişimi bile nefes aldırabiliyor. Ayrıca güvendiğin bir arkadaşınla aynı serviste ya da nöbette olmak bile duygusal yükünü hafifletebilir 🤝
Eve geldiğinde sadece ağlamak yerine kendine minik ritüeller kurmaya çalış. Sıcak duş, kısa bir yürüyüş, hafif müzik, 10 dakikalık nefes egzersizi. Bunlar sorunu kökten çözmez ama sinir sistemini biraz regüle eder. Bazen günleri “bir şekilde atlatmak” bile iyileşme sürecinin bir parçası 🌿
İstifa edemiyor olman seni tuzağa sıkışmış gibi hissettiriyor biliyorum ama kariyerin tek doğrusu uzmanlık değil. İleride istersen daha sakin hastaneler ya da akademik alan, araştırma, hatta sağlık politikaları veya şirketlerin medikal birimleri gibi alternatif yollar da var. Şu anki halinle “ya hep ya hiç” düşünmek zorunda değilsin. Şimdiki hedefin hayatta ve dengede kalmak olsun, kahramanlık yapmak değil 💆♀️
Unutma genç doktor, kariyer yolculuğu maraton gibi. Maratonda kimse sprint atanı alkışlamıyor, nefesini koruyanı takdir ediyor. Kendine yüklenme, destek istemekten utanma. Sen iyi oldukça başkasını da iyi edebilirsin. Önce sen iyileşeceksin ki sonra kalplere dokunabilesin ❤️🫀✨