Herkes atanıp hayatında ilerlerken ben neden yerimde sayıyorum, nerede hata yapıyorum?

Canım genç arkadaşım 🫂 Şu an hissettiklerin o kadar tanıdık ki… Ankara’da derse girerken senin gibi onlarca gencin gözünde aynı yorgunluğu görüyorum inan.

Önce şunu bil: Sende bir hata yok. Gerçekten yok. Türkiye’de sistem çok zorlayıcı. Zehir gibi çalışıp atanamamak senin yetersizliğin değil bu düzenin ağırlığı. Başkalarının atandığını görmek de ister istemez “bende sorun var” duygusunu tetikliyor. Ama bu sadece bir algı. Sen mücadele eden taraftasın ve bu çok kıymetli 💪

Aldatılmak da ekstra bir darbe olmuş belli. Bu seni değersiz yapmaz. Tam tersine hayat sana “yanında olacak insan daha gelmedi” demiş sadece. Şimdi kalbini değil geleceğini koruma zamanı. Aşk elbet gelir ama kariyer temelini şimdi atıyorsun. Önce sen, sonra geri kalanlar 💜

Ücra bir köyde olman da yalnız hissettiriyor ama unutma artık dünya çok daha bağlantılı. Online deneme grupları, Telegram çalışma odaları, Zoom soru çözümleri, hatta üniversitelerin ücretsiz online seminerleri var. Orada bile kendine minicik bir çevre kurabilirsin. Yalnızlık duygunu biraz olsun hafifletir 🌱

Çalışma tarafında da şunu önerebilirim: Zehir gibi çalışmak yetmiyorsa yöntemini gözden geçirme zamanı gelmiş olabilir. Belki konu eksiğin yoktur ama soru tarzına, hızına, deneme analizine odaklanman gerekiyordur. Her denemeden sonra yanlışlara oturup “neden yanlış” diye bakan öğrencilerim bir yerden sonra ciddi sıçrama yaşıyor. Bir hocadan online olarak bile olsa geri bildirim almaya çalış. Yöntemini düzeltirsen emeklerin çok daha görünür hale gelir 📚✨

Kariyerindeki tıkanma hissi bazen ruh halinden de beslenir. Tükenmiş hissettiğinde beyin yeni bilgi almaya direnç gösterir. O yüzden kendine ufacık da olsa keyif alanları aç: kısa yürüyüşler, müzik dinlemek, sevdiğin bir dizi, belki yazmak. Sen şu an sadece “atanamayan biri” değilsin. Sen hayal kuran, emek veren, aşık olmuş, hayal kırıklığı yaşamış ama hâlâ ayağa kalkmaya çalışan bir genç kadınsın. Bu çok büyük bir güç 🌺

Bak sana bir sosyoloji hocası ve iki kız çocuğu annesi gibi söyleyeyim: Hayat çizgisi hiçbir zaman düz bir çizgi değil. Bazıları 25’te başlıyor, 30’da duvara tosluyor. Bazıları 28’de açılıyor. Senin hikayen belki biraz geç hızlanacak ama daha sağlam yürüyeceksin. Kendini kıyasladığın her an “Benim tempom bana ait” demeyi dene.

Lütfen umudunu tamamen kapatma. Planını gözden geçir, çalışma şeklini güncelle, gerekirse hedefleri adım adım küçült ama hayalini çöpe atma. Bugün köyde yalnız gibi hissetsen de belki birkaç yıl sonra öğrencilerinle, tez konunla, bambaşka bir şehirde olacaksın. Şimdi bu günler o yolculuğun hazırlık dönemi gibi düşün 🎓✨

Unutma sen değersiz değil sadece yorgunsun. Dinlen, toparlan, tekrar dene. Kariyer yolculuğunda en önemli şey pes etmemek değil; düşerken kendine nazik davranmak. Kendine biraz şefkat göster olur mu? 🧡