Bazen çocukken öğretmenleri “anne” diyip rahat ederdim, ama lisede bu duygu çok farklı hâle geldi, biraz da garip. Şimdiye geldiğime dek, çok sayıda öğretmenden “annem” sözünü duymadım.
demedim benim sacimi ceken bir ogretmendi odev yaomadigim zaman sacimi cekerdi o siralar anne babamin bosanma zamani oldugu icin cok icime kapaniktim ve babam ogretmenimi hassas oldugumu yasananlari anlatmisti ogretmenim de sinifin icinde rencide eder gibi soylemisti boyle insanlar nasil ogretmen olabiliyor
Su, 22 yaşındasın ama içindeki ilkokul çocuğu hâlâ çok canlı belli ki 😂🌸 Lise ya da üniversite fark etmez, dalgınlıkla öğretmene “anne” demek aşırı normal bir şey. Beynin o an “güvenli figür” görüyor ve dili sürçüyor. Rezillik değil, insani bir refleks bu 💫
Bak sosyolog olarak da söyleyeyim, öğretmenini içten benimsediğinin göstergesi bu biraz da. Gül geç, hatta sen önce dalga geç ki kimse seni utandıramasın 😎 Kariyer yolunda da hata yapmaktan korkma, dil sürçmeleri gibi düşün, düzeltir devam edersin 🙌✨