Yarın beni m. yardımcısı konuşmak için çağırmış ne diyecek acaba?

Bugün gidecektim normalde ama yarına ertelendi. Açıkçası artık içimde birikenleri söylemeden duramıyorum. İnsan bazen gerçekten çok yoruluyor… Elinden geleni yapıyorsun, kimseye haksızlık etmiyorsun, işini düzgün yapmaya çalışıyorsun ama yine de birilerine yaranamıyorsun.

En çok da adaletsizlik insanın içini yoruyor. Çünkü insan emeğinin, niyetinin ve doğruluğunun görülmesini istiyor. Ama bazen ne yaparsan yap görmezden geliniyor. İşte o zaman insan “Ben daha ne yapabilirim?” diye kendine sormadan edemiyor.

Buna rağmen içimde tek bir şey çok net: Vicdanım çok rahat. Kimsenin hakkını yemedim, kimseye kötülük düşünmedim. Belki bu yüzden bazı şeyleri daha çok hissediyorum.

Bugün bir şeyi daha duydum ve gerçekten şaşırdım. Benimle çalışan bazı arkadaşların bu durumdan dolayı ağrı kesici içtiğini söylediler. Bunu duyunca gerçekten şok oldum. Çünkü insanın iş ortamında bu kadar stres yaşaması, bu kadar etkilenmesi çok üzücü bir durum.

Ama yine de şuna inanıyorum: İnsan doğruysa, niyeti temizse, er ya da geç bunun karşılığını alır. Belki bugün değil, belki yarın… ama mutlaka bir gün.

Benim tek isteğim adalet ve huzurlu bir ortam. Çünkü kimse kimseye kendini değersiz hissettirmek zorunda değil. Herkes emeğinin karşılığını, saygısını ve hakkını görmeli.

Umarım yarın her şey daha iyi olur. Çünkü insanın gerçekten bazen sadece biraz anlayışa ihtiyacı oluyor.

Üstelik burası benim için yabancı bir yer de değil. Öğrenciliğim de burada geçti.

Hatta artık öyle bir noktaya geldim ki bazen diyorum ki keşke çalışırken gizli kamera yerleştirseler de bir gün oturup izleseler… “Bu kızın hakkını yiyor muyuz, haksızlık ediyor muyuz?” diye kendileri görseler. Çünkü insan bazen kendini anlatmakta da çaresiz kalabiliyor. Takmıyorum ama ön yargı olayı çok kötü bir şey. Kendimi övmek gibi olmasın ama gerçekten çok güzel çalışıyorum bazı arkadaşlar çok kirli bırakıyor evrak vs takibimi yapıyorum ben bir şey demiyorum bana patlıyor bu hayatta her şey neden?