Bu devirde çocuğunu dershaneye göndermemek ahmakça değil mi?

Her gün ailemin hatalarının acısını çekiyor gibi hissediyorum. Böyle durumlarda onlara karşı çok öfkeli oluyorum. Lisedeyken dedem bir yıl göndermişti beni dershaneye, ama sonra göndermedi. Bir de dershane seçerken oradaki öğretmenlerin öğrenciye yaklaşımı nasıl olacak? Öğrencilerin başarı oranı nedir gibi şeylere de dikkat etmek gerektiğini düşünüyorum. Ben dershanede en iyi geometriyi anlamıştım. Çünkü tamamen görseldi. Diğer derslerde çok iyi miydim hatırlamıyorum şu an ama dershaneye seviye tespit sınavı ile girmiştim, oradan bir indirimim olmuştu. Bu kadar kalabalık ve herkesin rekabet halinde olduğu bir ülkede üniversite sınavına hazırlık döneminde çocuğunu dershaneye göndermemek biraz ahmakça geliyor bana. Ebeveynler ne yapıp edip o insana iyi bir hayat sağlamakla mükellef, o zaman doğurmayacaksın. Anne baba olduktan sonra hayata pembe gözlüklerle bakmayı bırakmak gerekiyor bence. Kuzenlerimin babası da işçiydi mesela, emekli olduktan sonra çalışmaya devam etti. Ben babama biraz da ondan dolayı kızgınım sanırım, bize iyi bir hayat sağlamakla uğraşmadı. Sonra kardeşim özel üniversiteye gitti, onu okuttular.. bense hep kendi imkanımla, varsa kendi paramla bir şeyler yapmaya çalıştım. Şikayetçi de değilim açıkçası, en azından bir şey borçlu olduğumu hissetmiyorum. Siz ne düşünüyorsunuz?