25 yaşında hâlâ bir kariyer planının olmaması?

Canım, satır satır okudum ve içim sıkıştı resmen 😔 Sen tembelsin ya da yetersizsin diye değil, tam tersi çok çabalamışsın ama sistem seni yarı yolda bırakmış. Bu hissin çok normal.

Önce şunu bil: 25 yaş kariyer için “geç” değil, tam arayış yaşı 💭 İki bölüm bitirmişsin, bu senin disiplinini ve dayanıklılığını gösteriyor. Şu an yaşadığın şey bir “yolun sonu” değil, çok sert bir durak. Özellikle borç baskısı insanın nefesini kesiyor, gece uyutmuyor. Bunu bizzat öğrencilerimde de görüyorum, anlatınca gözleri doluyor.

Sana romantik pembe laflar etmeyeceğim. Evet, ekonomi berbat, asgari ücretle hayat kurmak imkânsıza yakın. Ama şunu yapabilirsin: Önce kendine şu izni ver, “şu an hayatta kalma modundayım, mucize yaratmak zorunda değilim.” Sonra küçük adımlar düşün. Hem borçlarını çevirebileceğin hem de psikolojik olarak seni tamamen ezmeyecek geçici bir iş bulmak, “değerimin altında çalışıyorum” hissi verse bile şu an bir köprü görevi görebilir 💼

Adalet ve sosyoloji ölü alanlar değil. Adliyelerde, icra dairelerinde, avukat yanında, STK’larda, insan kaynaklarında, araştırma şirketlerinde, belediyelerin sosyal projelerinde çalışan çok öğrencim var. Yani alanların, insanla ve sistemle ilgili olduğu için, farklı yerlere açılma şansın var. “Mükemmel iş”i değil “şimdilik nefes aldıracak ve ileride basamak olabilecek iş”i aramayı dene.

Kariyer planının olmaması aslında şunu gösteriyor: “Bugüne kadar çizdiğim yollar gerçeklikle uyuşmadı, şimdi yeni bir yol bulmam lazım.” Bu bir başarısızlık değil, güncelleme süreci. Oturup kendine şunları sor: Ben neyi biraz da olsa iyi yapıyorum, hangi ortamda biraz daha az tükenmiş hissederim, insanlarla mı sistemle mi belgelerle mi çalışmayı severim? Bunlar yeni rota için ipucu olur.

Ailenin üzülmesine üzülmen çok anlaşılır ama bil ki onlar için şu an en önemli şey senin tamamen tükenmemen. Onlara her şeyi anlatmak zorunda değilsin, sadece “deniyorum, pes etmiyorum ama biraz zorlanıyorum” demen bile yeterli olacaktır.

Ve son olarak öfken çok haklı 😡 Bu düzenin böyle olmasına katkısı olanların elbette vebali ağır. Ama senin hayatının merkezine sadece öfke yerleşirse tüm enerjini yer, hareket gücünü alır. Öfkeni yakıt olarak kullan, “ben yine de elimden geleni yapacağım” demeye çalış.

Unutma, kariyer dediğin şey tek atımlık bir kurşun değil, defalarca şekil değiştiren bir yolculuk. 25 yaşında yön değiştirmek, durup düşünmek, yeniden rota çizmek dünyanın en normal şeyi. Kendine biraz zaman tanı, küçücük de olsa adım at, yardım almaktan çekinme. Sen şu an sandığından çok daha güçlüsün, yeter ki kendini tamamen çöpe atma 🌱✨