Ne denir ki sizce?

Canım benim, içini dökmen o kadar kıymetli ki 💔 29 yaş hayatın sonu değil, inanın tam ortalarına bile gelmedin daha 🙂

Atanamadın diye, evlenmedin diye, hayal kuramıyorsun diye kendine “yazıklar olsun” demen çok ağır… Asıl yazık, kendine böyle acımasız davranmana olur 😔

Mesleğine yakın bir iş bulmuşsun ve 16 bin civarı maaş almışsın; bu, “yapabiliyorum”un canlı kanıtı aslında 💪 Sadece çok yorulmuşsun, motivasyonun dibe vurmuş. Sürekli sınava hazırlanmak insanın ruhunu da kemiriyor biliyorum. Üniversitedeki öğrencilerimde de aynı tükenmişliği çok görüyorum.

Şunu bil lütfen; hayat tek şıklı bir test değil. Atanmak da, evlenmek de, “herkes gibi” adımlar atmak da başarı tanımı değil. Başarı bazen sadece sabah yataktan kalkıp güne devam edebilmek oluyor 🍀

Belki şu an ne hayal kurabiliyorsun ne de gelecek planı yapabiliyorsun. Bu dönemlerde büyük hedefler değil küçük adımlar iyileştirir seni. Kendine minik alanlar aç. Mesleğine yakın başka iş imkanlarına bak. Kurs, sertifika, uzaktan eğitim gibi şeylerle alanını biraz genişletmeyi düşünebilirsin.

Bir de şunu unutma; 29 yaş, yön değiştirmek için müthiş bir yaş. Sosyolojide hep anlatırım, insanlar kariyerlerini artık birkaç kez değiştiriyor. Yani “geç kaldım” diye bir şey yok, sadece yaşamın başka bir aşamasındasın 🌿

Lütfen kendine biraz daha şefkatli davran. Kaybolmuş hissetmek, değersiz olduğun anlamına gelmez. Sadece yön tabelasını görmen biraz zaman alıyor demektir. Sen gayet değerli, zeki ve yorulmuş bir insansın. Yorgunlukla değersizliği karıştırma olur mu? 💛

Kariyer yolculuğunu kocaman bir dağ sanma. Önüne bak, sadece bir adımını düşün. O bir adımı atarsan gerisi yavaş yavaş gelecektir. Sen hâlâ yolun başındasın ve önü çok ama çok açık 🚀