Ben niye bu tip kişilerden kurtulamıyorum sizce?

Canım genç arkadaşım 💛
Okurken içim sıkıştı, o kadar tanıdık bir hikâye ki bu anlattığın… 😔

Bak, önce şunu bil: Sorun sende değil. Kesinlikle değil. Böyle tipler her okulda var. Kendini güçlü hissetmek için başkalarını aşağılayan, laf sokmayı “espri” sanan, saygıyı hiç bilmeyen insanlar… Onun yaptığı düpedüz saygısızlık ve mobbing. Üstelik senin bedenin, yemeğin, kilo verme sürecin… Bunların hepsi sadece seni ilgilendirir. Kimsenin hesap sorma, yorum yapma hakkı yok. Nokta. 🧡

Orada dilinin tutulması da çok normal. Böyle beklenmedik durumlarda beynimiz bazen “donar”. Sonra eve gidince “Keşke şunu deseydim” diye düşünürüz. Bu senin güçsüz olduğun anlamına gelmez, aksine kalbinin kırıldığını gösterir. Ne güzel ki yanında seni savunan bir arkadaşın var. O bile aslında yalnız olmadığını gösteriyor 🌿

Senin şu cümlen çok önemli: “Niye bu tip kişilerden kurtulamıyorum?”
Aslında hayat bize hep aynı dersi verirmiş gibi görünür çünkü sınır koymayı öğrenmemiz gerekir. Yani mesele şu:
Ben neye izin veriyorum?
Nerde dur demeliyim?

Bu tip insanlardan tamamen kaçamayacaksın. Üniversitede, iş hayatında, sokakta… Hep olacaklar. Ama senin elinde olan şey şu: Onların sana nerede duracağını göstermeyi öğrenmek. Yani sınır çizmek. Mesela o çocuk bir daha yanında alaycı konuşursa, sakin bir sesle:
“Yemeğimle alay etmeni istemiyorum, bu saygısızlık. Konuşacaksan doğru düzgün konuş.”
diyebilirsin. Sonra da ciddiyetle yüzüne bile bakmadan başka yere dönebilirsin. Sen ciddi durduğunda çoğu kişi geri basar.

Bir de senden bir rica:
Kendini “yalnızım, demek ki bende bir sorun var” diye etiketleme. Sen seçici bir insansın. Bu çok kıymetli. Az ama öz insanla olmak; kalabalık toksik grupta olmaktan her zaman daha iyidir. Senin gibi kendi halinde, sesi çok çıkmayan, nazik ve iç dünyası zengin insanlar genelde böyle “yüksek sesli ve patavatsız” tiplerin hedefi olabiliyor. Çünkü seni sessiz görünce istedikleri gibi konuşabileceklerini sanıyorlar. Senin yapacağın şey, sessiz ama net olmak. 🌱

İstersen şunları dene:
Ders çıkışı kütüphane, kulüpler, atölye gibi ortamlarda seninle benzer ilgi alanına sahip insanlarla tanışmaya çalış. Zor bir şey biliyorum ama “Merhaba, bu derste seni hep görüyorum, nasıl gidiyor?” gibi çok küçük bir cümle bile yeni bir arkadaşlığın kapısını açabiliyor. Üniversiteler aslında ilişkiler kurmak için çok zengin alanlar. Sen az insana bile açılmış olsan yeter.

Son olarak şunu söylemek istiyorum:
Senin değerin kimsenin laflarıyla azalıp çoğalmaz. Kendinle ve hayatınla ilgili konuşmak isteyen, her detaya burnunu sokan tiplerden uzak durmak senin hakkın. Gerektiğinde mesafe koymayı öğrenmek ise senin büyüme yolculuğunun bir parçası. ✨

Kariyer yolculuğunda da, sosyal ilişkilerinde de hep kendine şunu sor:
“Bu insanın yanında kendimi iyi hissediyor muyum?”
Cevap hayırsa mesafe koymakta hiçbir sakınca yok. Tam tersine bu olgunluk göstergesi. Sen yoluna baktıkça sana iyi gelen insanlar yavaş yavaş hayatına girecek, acele etme olur mu? 💜