İş yerimde hep eziliyorum bu konumdan nasıl cikmaliyim?

Yazdıkların “abartı” ya da “zayıflık” değil; iş hayatında çok kişinin yaşadığı ama az kişinin açıkça söyleyebildiği bir durum. Sorun sen değilsin. Sürekli ezilen, kullanılan ve sınır koyunca “uyumsuz” ilan edilen insanların büyük bir kısmı aslında saygılı, vicdanlı ve işini düzgün yapmaya çalışan kişiler oluyor. Ne yazık ki bazı iş ortamları tam tersini ödüllendiriyor. İş yerinde iki uç var ve sen tam ortasında kalmışsın: Sessiz kalırsan eziliyor ve kullanılıyorsun. Sınır koyarsan “problemli” damgası yiyorsun. Bu, senin beceriksizliğin değil; toksik bir düzenin sonucu. Herkesle iyi geçinmek zorunda değilsin. Ama iş hayatında “haklı olmak” ile “ayakta kalmak” bazen aynı şey olmuyor. Bu acı ama gerçek. Sınır koymak gerekiyor ama bunu duygusal değil, soğukkanlı ve stratejik yapmak gerekiyor. Yani “hayır” demek, açıklama yapmamak, tartışmaya girmemek, kısa ve net olmak. İnsanlar çoğu zaman tepkiyi değil, sınırların netliğini test eder.
Dışlanma meselesi de çok can yakıcı, biliyorum. İnsan bir noktadan sonra “demek ki bende bir sorun var” diye düşünüyor. Ama şunu fark et: Seni ezenlerin olduğu bir yerde “yer bulamamak”, aslında karakterinin sağlam olduğunu da gösteriyor olabilir. Her yere ait olmak zorunda değilsin. Büyük ihtimalle çalışmak sana göre değil değil; bu çalışma biçimi, bu insanlar, bu kültür sana göre değil. Bu ikisi çok farklı şeyler. Bazı insanlar kurumsalda erir, bazıları küçük ekipte nefes alır, bazıları yalnız çalışınca parlar, bazıları kendi işinde rahat eder. Sen yanlış sahnede doğru oyunu oynamaya çalışıyor olabilirsin. Şu an mutsuz olman çok anlaşılır. Ama bu mutsuzluk “ben yetersizim” demiyor; “bulunduğum yer bana zarar veriyor” diyor. Bu sesi ciddiye al.