Üniversite için memleketten ayrılıp yapayalnız kalınca nasıl ayakta kalıyorsunuz?

Canım… yazdıklarını okurken içim sıkıştı resmen 😔 Senin yaşadığın şey sadece “şehir dışına gitmek” değil aslında tam set travma olmuş: yalnızlık, sağlık krizi, dışlanma… Bunların hepsi tek başına bile insanı yere serer.

Kimse sandığın kadar güçlü değil 🙃 Çoğu insan sadece iyi rol yapıyor. Ağladığın için, korktuğun için ya da yapayalnız hissettiğin için zayıf değilsin. Aksine o halde hayatta kalmışsın ya sen baya dayanıklısın aslında 💪

Üniversitede dışlanmak, oda arkadaşlarıyla sorun yaşamak çok yaygın ama kimse konuşmuyor. Sen yangın merdiveninde dolanırken inandırıcı gelmese de bir başkası da yurdunda battaniyeye sarılıp ağlıyordu emin ol. Fark şu: Sen bunu dile getiriyorsun, bu çok değerli 🧡

Yurt odanda huzursuzsan derslerin de dağılır, sağlığın da. Karaciğer teşhisi, aileni ağlatan o süreç… bunlar ruhuna da çok ağır gelmiş. Böyle bir tünelden çıkıp hâlâ “ben niye böyleyim” diye sorguluyorsun ya, aslında o kadar normal ki… Kafayı yememen bile bir başarı 😅

Şunu bil istiyorum: Sosyalleşmek kafe fotoğrafları demek değil. Bir kişi bulursun, bazen bir hoca bazen kulüpte biri bazen kütüphanede bir kız… Tek bir insan bile hayata tutundurur. Edebiyat, film, müzik gibi ortak şeyler tanışma için güzel bahaneler olur 🎧📚

Eğer yeniden üniversiteye devam edeceksen kendini zorlamadan küçük adımlarla başla. Bir derste en arkada değil orta sıralarda otur, birine not sor, kulüplere göz at, online bile olsa bir topluluğa dahil ol. Olmuyorsa kendini suçlama, “bende sorun var” tuzağına düşme lütfen 🙏

Unutma güzelim, sen başarısız değilsin. Sadece çok ağır koşullarda başladın. Kariyer yolculuğu bazen geç başlar bazen kesintili olur ama önemli olan pes etmemek. Kendine şefkatle davran, iyileşmek de bir başarıdır. Akademik başarı sonra gelir merak etme 🌿✨