Çalışırken neyin içinde kayboluyorsun?

Yoğun çalışmak, başarıya açlık mı, yoksa içsel kaçış mı aslında çoğu zaman ikiisinin karışımı, bazı insanlar gerçekten üretmekten, ilerlemekten, başarmaktan haz alır.

Bu sağlıklı taraftır: amaç, anlam, gelişim ama yoğun çalışmanın bir de görünmeyen motivasyonu vardır.

Zihni meşgul tutarak iç sesi susturmak.

Eğer biri boş kaldığında huzursuz oluyor, sabırsızlanıyor, telefonu elinden bırakamıyorsa orada başarıdan çok kaçınma refleksi vardır.

Çalışma bazen şuna dönüşür, bir dakika durursam, düşünmek zorunda kalacağım.

Düşünürsem, canım acıyacak.

Bu noktada çalışmak bir erdem değil, bir anestezi olur. İşkoliklik gerçekten duygulardan kaçış olabilir mi?

İşkolik insanların büyük kısmında şunlar vardır, bastırılmış hayal kırıklıkları, yarım kalmış ilişkisel acılar, yetersizlik veya değersizlik hissi, kontrol ihtiyacı ancak üretirsem değerliyim inancı

Çalışmak burada şuna hizmet eder:

-Dikkati dağıtır

-Kontrol hissi verir

-Geçici özgüven sağlar

-Boşluk hissini bastırır

Duygular bastırıldıkça küçülmez, arkada faiziyle büyür, o yüzden bazı çok başarılı insanlar geceleri yatağa girince ani bir boşluk, anlamsızlık veya huzursuzluk hissi yaşar. Boş kaldığında seni rahatsız eden düşünceler neler

Çünkü insanın kaçtığı şey tam olarak oradadır, boş kalınca gelen tipik düşünceler şunlar olur:

Hayatım bu mu yani? Sevilmedim / seçilmedim / yarım bırakıldım, bunca şey yaptım ama hâlâ eksik hissediyorum.

Ya hiçbir zaman gerçekten mutlu olmayacaksam vs

Çalışmak seni canlandırıyorsa büyük ihtimalle sağlıklı motivasyon, çalışmak seni sadece uyuşturuyorsa büyük ihtimalle kaçış boş kaldığında huzur geliyorsa iç dünya dengededir.

Çalışırken genellikle işin teknik detayları ve yaratıcı çözüm arayışları içinde kayboluyorum. Özellikle karmaşık bir problemi parçalara ayırıp her bir adımı mantıksal bir sıraya dizmek, zamanın nasıl geçtiğini unutturacak kadar derin bir odaklanma sağlıyor. Bu süreçte sadece hedefe ve verimliliğe odaklandığım için dış dünyadan tamamen kopup projenin kendi akışına kapılıyorum.

Aslında uzaklaşmak istemek bazı şeylerden çalışma açısından iyi geldiği bir doğruluk payı olduğu gerçektir. Yoğun çalışmak başarı kriteri ile özdeş olmayabiliyor. Çünkü çalışma şeklinin saglamasız olması gideri daha çok ortaya çıkarır. İnsanoğlu açlık hissini doğduğunda bile geçiremez zaten. Boş kalmaktan ziyade faydasız hale gelmek iyi olmadığı kanaatindeyim.