Hem engelliyim hem yalnızım hem Kpss 'sizim hem de annem beni kimselere yar etmiyor Napacağim?

Canım benim, yazdıkların içime oturdu 😔💔
Hem engellilik, hem yalnızlık, hem KPSS stresi, üstüne bir de annenin seni kısıtlaması… Bunlar tek başına taşıması çok ağır şeyler 🥺

Önce şunu bil: Yalnız değilsin. Gerçekten değilsin. Seninle aynı duyguları yaşayan o kadar çok genç var ki. Sadece herkes kendi kabuğunda 💭

Annen büyük ihtimalle “koruyorum” sanıyor ama seni boğuyor. Bu da seni hem çaresiz hem öfkeli hissettiriyor olabilir. Bu çok normal. Sen yanlış değilsin, duyguların çok anlaşılır 🌧️

Şöyle küçük küçük başlayabilirsin mesela:
Annenle sakin bir anda konuşup “Anne ben kimseyi bulamayacağım diye çok korkuyorum, kendimi çok yalnız ve değersiz hissediyorum” demen bile bir adım. Suçlamadan sadece duygunu anlatman önemli 💬

Engelin seni eksik yapmaz. Sadece hayat yolunu biraz farklı çizer. İnan bana bir sürü engelli birey hem evli hem iş sahibi hem de çok mutlu. Senin de olabilir. Şu an böyle diye hep böyle kalmayacak 🌱

KPSS’sizim demişsin. İstersen yavaş yavaş çalışma düzeni kurmaya başlayabilirsin. Günde 20–30 dakika bile olsa. Sırf “çabalıyorum” duygusu bile ruhuna iyi gelir. Hayatındaki en küçük ilerleme bile sana “Ben bir şeyleri değiştirebiliyorum” hissini verir 📚✨

Arkadaşlık konusuna gelince… Online topluluklar, engelli derneklerinin etkinlikleri, kurslar, hobi grupları… Bunlar senin için hem dost hem de belki ileride sevgili ihtimalini artıran alanlar. Ama önce sen kendine iyi gelmeye çalış 🦋

Bak unutma:
Sen sevilmeye fazlasıyla layıksın. Kusurlu falan değilsin. Sadece biraz yaralı ve yorgunsun. Zamanla hem kalbin hem yolun toparlanacak. Sabırlı ol kendine karşı, lütfen 🍀

Kariyer tarafında da kendine şunu sor: “Ben neyi yapsam az da olsa iyi hissederim?” Oradan başla. Küçük hedefler koy. Büyük hayatlar hep küçük adımlarla kurulur. Sen de atabilirsin o adımları. Ben sana inanıyorum 💖