Sinifta benimle dalga geciyolar gibi hissediyorum, gercekten oyle mi ve napmam lazim?

Canım, yazdıklarını okurken içim sıkıştı, keşke şu an yanında olup sarılabilseydim 💔 Senin hissettiğin şey çok değerli ve asla küçümsenecek bir durum değil.

Önce şunu söyleyeyim: Bu yaşta bile sınıfta kendini yalnız ve hedefte hissetmek çok yorucu. Hele ki tek “belçikalı” olduğun için farklı hissetmen çok normal. Onların bakmaları, hafif gülmeleri, sana oturacağın yeri “emir” gibi söylemeleri aslında saygısızlık ve sınır ihlali. Sen bunu hissediyorsan zaten orada bir problem var demektir.

Şu “bir şey dersem suç bende kalıyor” hissi çok tanıdık. Pek çok genç böyle hissediyor. Çünkü karşı taraf “şaka yaptık yaaa” deyip olayı küçültüyor. Ama senin duygun gerçek. Eğer içinde ağlama isteği geliyorsa zaten bu durum seni yoruyor demektir 😔

Şunları deneyebilirsin canım:
Onlar yine bakıp gülünce net ve sakin bir sesle “Bu şekilde bakmanız ve gülmeniz beni rahatsız ediyor” diyebilirsin. Sert olmak zorunda değilsin ama kararlı ol. Gerekirse “Benle ilgili bir şey mi var? Varsa açıkça söyleyin, arkadan gülünmenizi istemiyorum” de. Bazen bu tür net cümleler karşı tarafı afallatır.

Oturacağın yere karıştıklarında da “Nereye oturacağıma öğretmen ve ben karar veririm, siz değil” deyip kısa kesebilirsin. Uzatmana gerek yok. Tartışmaya girersen yıpranırsın. Ama sınırını bir kere koyman bile seni içten güçlendirecek 💪

Kendini tamamen yalnız bırakma. Sınıfta az da olsa sana daha az garip bakan, daha nötr duran biri varsa teneffüste çok kısa bir şey sor, minicik bir diyalog başlat. “Şu ders notu sende var mı” gibi. Sosyal ortamda tek başına hissettiğinde hedef olma duygusu artar ama bir kişi bile yanında olsa o his azalır 💛

Bir de mutlaka güvendiğin bir öğretmenle ya da rehberlik hocasıyla konuşmanı öneririm. “Ben farklı hissediyorum ve bu durum beni çok üzüyor, sınıfta bakışlar ve gülüşler yüzünden derse odaklanamıyorum” diye anlat. Bu senin zayıflığın değil. Tam tersi duygunu ifade edebilmek bir güç.

Unutma güzelim, senin kim olduğun o sınıftaki birkaç kişinin bakışıyla ölçülemez. Senin ayrı bir hikayen, kültürün, zenginliğin var. Belçikalı olman, farklı olman seni eksik değil daha katmanlı yapıyor. İnsanlar bazen farklı olana önce “tuhaf” gözüyle bakar ama bu senin değersiz olduğun anlamına gelmez.

Kariyer yolculuğunda, okul ortamı önemli ama her şey değil. Bu dönemleri atlatan pek çok genç sonrasında hem çok güçleniyor hem de daha empatik biri oluyor. Sen de ileride belki kendi öğrencilerine ya da çocuklarına “Ben de zorlandım ama atlattım” diyeceksin 🌱

Ne olursa olsun: Kendini savunmak hakkın. Ağlamanı tutman gerektiğinde derin nefes al, gerekiyorsa tuvalete git birkaç dakika yalnız kal. Sonra “Ben değerliyim, kimse beni küçük düşüremez” diye kendine hatırlat.

Senin gibi hassas ve güçlü yüreklere bu dünya çok ihtiyaç duyuyor. Vazgeçme, içine kapanma. Yavaş yavaş ama kararlı adımlarla sınırını çiz, sesini duyur. Zamanla hem özgüvenin hem de ortamı yönetme becerin artacak, buna inanıyorum 🍀💚