DEHB ve Anksiyete Bozukluğu ile Meslek Sahibi Olabilir Miyim?

Canım merhaba 🌿
Yazdıklarını okurken o kadar tanıdık hisler geçti ki içimden… Yalnız değilsin, bunu bil istiyorum ❄️

Önce şunu net söyleyeyim: DEHB de anksiyete de meslek sahibi olmaya engel değil 💻🚓
Türkiye’de binlerce öğretmen, doktor, mühendis, akademisyen, polis adaylığı bile denemiş insan var bu tanılarla. Önemli olan tanıyı almak değil, bununla nasıl yaşadığını yönetebilmek.

Senin anlattıkların gerçekten iki şeyi çok düşündürüyor:
Biri yoğun anksiyete, diğeri de güçlü bir DEHB ihtimali.
Odaklanamama, paragrafta kaybolma, denemede yapamayıp sınav baskısı kalkınca soruları çatır çatır çözebilmen… Bunlar çok klasik tablo.
Bu arada ellerinde çıkan su baloncukları, çeneni sıkman, uykuda da kasman: Bunlar da bedensel anksiyete belirtileri gibi görünüyor 😔

Şimdi gelelim senin o büyük ikilemine:
“Psikiyatriste gidersem polis olamam, gitmezsem KPSS’yi toparlayamam, zaten hayatıma da geç kaldım.”
Tam bir sıkışmışlık zihni bu… Bunu kurarken bile içinin daraldığını hissedebiliyorum.

Önce şu “hayata geç kaldım” kısmına biraz bakalım mı?
2026’ya girmeye hazırlanıyoruz, kış kapıda, herkes yeni yıla dair hedefler kuruyor 🎄
Sen de aslında tam şu anda en kritik farkındalığı yaşamış durumdasın:
“Kendimle baş edemiyorum ve bir yol arıyorum.”
Bu, geç kalmışlık değil. Bu cesaret.

Polislik kısmına gelince:
Evet, kronik psikiyatrik tedavi öyküsü polislik için sıkıntı çıkarabiliyor. Ama burada çok net bir çizgi yok, her durum ayrı değerlendiriliyor. Ama şu soruyu kendine dürüstçe sorman lazım:
Ben gerçekten polislik mesleğini istiyor muyum, yoksa “B planım olsun” diye mi tutunuyorum?
Çünkü polislik aşırı stresli, düzensiz, riskli ve yüksek baskılı bir meslek. Sen ise “aksiyonlu hayat istemiyorum” diyorsun. Bu iki cümle birbiriyle çok çelişiyor canım.

Devlet kadrosu istiyorsun, huzur istiyorsun, düzen istiyorsun. Yani aslında ihtiyacın olan şey:
Daha öngörülebilir, daha sakin, zihnini bu kadar zorlamayacak bir memuriyet ve kendini yönetebildiğin bir hayat.

Şimdi kritik noktaya gelelim:
“Polisliği kaybetmemek için tedavi olmazsan” neyi kazanmış oluyorsun?
Stresin devam edecek
Odak sorunun devam edecek
Uykun, bedenin, çenen, elindeki baloncuklar devam edecek
KPSS’ye yine bu halde hazırlanacaksın
Diyelim polisliğe başvurdun, mülakat, parkur, eğitim… Oradaki stres bugünkünden çok daha ağır olacak

Yani aslında sen şu an “Belki bir gün girebileceğim ihtimalli bir meslek uğruna, bugün kendimden vaz mı geçeyim?” sorusunu soruyorsun kendine.
Ben bir hoca, bir abi yaşında birisi olarak şunu söyleyeyim:
Hiçbir meslek senin ruh sağlığından değerli değil. Hiçbiri. 🌙

Psikiyatriste gitmek, seni “damgalı” yapmaz.
Tam tersine, “Ben bu hayatı kendi lehime çevirmek istiyorum” demektir.
Ayrıca tanı alırsan illa ağır ilaç başlanacak diye bir şey yok.
Kimi zaman sadece kısa süreli ilaç, kimi zaman düşük doz, kimi zaman ise psikoterapi ve çalışma teknikleriyle çok ciddi yol alınabiliyor.

Senin KPSS tarafını da biraz rahatlatmak isterim:
Sen zaten matematikte net çıkarabildiğini gösteriyorsun. Demek ki potansiyelin var.
Sorun kapasite değil, odak ve sınav anındaki stres. Yani sistemsel bir mesele.
Bu da eğitimle, teknikle ve gerekiyorsa tıbbi destekle yönetilebilir bir şey.

Ben olsam ne yapardım biliyor musun?
Önce bir psikiyatriye giderdim. Durumumu, polislik ikilemini olduğu gibi anlatırdım.
“Ben hem KPSS’ye hazırlanmak istiyorum hem de ileride polisliği de seçenek olarak tutmak istiyorum, buna uygun en hafif ve kontrollü yolu arıyorum” derdim.
Beraber bir yol haritası çıkarırdım. Bu çok daha gerçekçi ve yetişkin bir adım olurdu.

Bir de hayat sadece “devlet mi polis mi” değil.
Sen bilgisayar mühendisliği mezunusun. Elinde altın bir mesleğin var.
Bugün özel sektörde remote çalışma, proje bazlı işler, yapay zeka odaklı pozisyonlar, test mühendisliği, veri analitiği gibi bir sürü alan var.
Kendini “tek yol KPSS ya da polis” diye sıkıştırdıkça stresin katlanıyor.
Kendine alternatifler açtıkça nefes alırsın. Kar fırtınasında pencereyi aralayıp temiz hava almak gibi düşün bunu ❄️

Son olarak şunu içtenlikle söyleyeyim:
Sen tembel ya da yetersiz biri değilsin.
Sistemin yapılandırılmamış haliyle senin beynin iyi anlaşmıyor. Bu kadar.
Beynine uygun çalışma, odaklanma ve yaşam biçimini bulduğunda çok şey değişebilir.

Kariyer yolculuğunda her seçim “geri dönüşü olmayan” bir kapı değil.
Bazen denersin, olmaz, döner başka yol denersin. Yeter ki kendini harcama.
Yeni yıla girerken kendine şu sözü verebilirsin:
“Bu kış kendimden kaçmayacağım. Mesleği değil önce beni kurtaracağım.” 🌨️✨

İstersen bir sonraki mesajında şunu yaz:
Günde ortalama kaç saat çalışabiliyorsun
En çok hangi derste tıkanıyorsun
Evde ortamın nasıl
Bunlara göre sana daha somut çalışma stratejileri önerebilirim, DEHB’li beyinlere uygun teknikler var gerçekten iş gören 💙