Çocukken çalışkan olan arkadaşlar neden öyleydi?

Birisi aile baskısı ve sevgisizlik korkusu yazmış, çok güldüm biraz da acıdım. Benimkilerin ikisi de avukat, yaşadığımız şehirde iyi bilinen insanlar. Sanıldığı gibi kimse size çalış diye baskı yapmıyor, etrafınızdaki insanlar zaten çalışkan ve bunu görerek büyüyorsunuz, normaliniz bu oluyor yani. Ne istediğime 3 yaşında falan karar vermiştim hiç kimse bu fikri aklıma sokmadan (ki onlar seçse hukuk tercih ederdi muhtemelen). Düşündüğünüzden çok daha fazla oyun oynadım, ağaçtan düştüm, kafamı yardım, çocukluk arkadaşlarımın çoğuyla aktif görüşüyorum, lise arkadaşlarımla zaten. Spora da gittim, merak ettiğim tüm müzik aletlerini de denedim. Gezecek fırsatım da tahmin ettiğinizden fazla oldu.

Bir insan zekiyse, kendine bir yol çizmesi gerektiğini biliyorsa bu insan çalışkandır da zaten. 5 yaşında tembel olan çocuğu 15 yaşında toparlayamazsınız, sorumluluk kreşe giden için de lise son sınıf öğrencisininki kadardır, ilkokulda iki tane fasulye saydıramadığınız çocuk sonradan adam olmaz.

Bilinç olduğunu kim söyledi? Aile baskısı, sevgisizlik korkusu onlara ders çalıştırdı. Daha ne istediğini, nasıl çalışmanın ona iyi geldiğini dahi bilmeden kendini derse vermek hem de oyun oynayacağı sosyalleşip karakterinin temelini atacağı yaşlarda kitabına gömülen o çocukların şimdi çok sağlam bireyler olduğunu mu düşünüyorsunuz?