Bazı çocuklar yapma denilen şeyi neden ısrarla yapmaya devam ederler?

Bu tamamen alfa olmaya çalışmakla alakalı. Eğer o hiyerarşiyi kırarlarsa sonucu çarpık ilişkiler ve kişilikler oluyor.


İnsan doğası gereği bir şeylerden korkmak zorunda. Çocukken bu ebeveynleri oluyor, büyüyünce başka şeylerden korkmaya başlıyor ama bu süreç çok önemli. O yüzden ters psikoloji her zaman işe yarar. “Bunu yapmamalısın, yaparsan şöyle olur” dedikten sonra çocuk söylenen şeyi yaşayınca “Ben sana söylemiştim ama” demek yöntemlerden birisi. Ayrıca ceza yöntemi de çok önemli uygulamalardan birisi. Ebeveyn bir şeyi istemediğinde ve çocuk ısrarla yaptığında doğal olarak bunun tersi de olmalı, çocuk bir şey istediğinde de ebeveyn yapmamalı. Bunun karşılıklı bir uyum ve anlaşma olduğunu anlamalı çocuk. Her istediği olan çocuk mutlu olmaz, tam tersi ilerki yaşamında hayatta her istediğinin olmayacağını öğrenemediği için mutsuz olur.

Bazı çocuklar sözlü telkini ve uyarısı kabul etmez inatçılık yaparak onu yapmaya yeri geldiğinde daha fazla yapmaya çalışır. Canı yanınca ya da kendi yaptığı şeyin zararlı ya da tehlikeli olduğunun farkına bir olay yaşadıktan sonra varır. Genelde bu davranışlar ikinci çocukta daha fazla olur.