İnsanlar ders çalışma motivasyonunu nerden buluyor?

İnsanlar ders çalışma motivasyonunu farklı yerlerden bulur. Kimisi dışarıdan gelen baskılarla çalışır, kimisi içinden gelen bir istekle, kimisi ise daha büyük bir amaç uğruna. Bazı insanlar için motivasyon tamamen dışsal şeylerden gelir. Yüksek not almak, sınavı geçmek, ailesini mutlu etmek, burs kaybetmemek gibi nedenlerle çalışırlar. Bunlar genelde geçici motivasyonlardır. İşe yarar ama zamanla insan “neden yapıyorum bunu?” diye sorgulamaya başlar. Bazı insanlar ise gerçekten öğrenmeyi sever. Bir şeyi merak eder, anlamak ister. O zaman çalışmak zor gelmez. Konuyla içten bir bağı vardır. Bu daha kalıcı bir motivasyondur ama herkeste kolay kolay oluşmaz. Genelde ilgi duyulan derslerde ortaya çıkar. Bir de daha derin bir motivasyon türü vardır. Kişi artık sadece sınavı geçmek için değil, kim olduğunu kanıtlamak ya da hayaline ulaşmak için çalışır. Örneğin “Ben doktor olacağım” diyen biri için ders çalışmak bir zorunluluk değil, hedefe giden yoldur. Ya da “Ben kendi ayaklarımın üzerinde duracağım” diyen biri için de öyledir. Bu, kişisel bir duruştur. Herkes motivasyonu farklı yerden bulur. Kimisi bir hayal kırıklığından sonra motive olur, kimisi başarılı birini örnek alır. Kimisi rekabetle çalışır, kimisi yalnız kalıp düşününce. Ama en önemli şey şu: motivasyon her zaman başta gelmez. Bazen insan zorla başlar, sonra içine girince motive olur. Yani çoğu zaman “canım istemiyor” demek yerine, bir 10 dakika başlamak gerek. Devamı gelir.

İstediğin halde çalışamıyorsan bu bir hastalık. Ben de öyleydim. Dikkat dağınıklığın varmış doktor ilaç verince sabahtan akşama kadar çalışabilir hale gelmiştim. Ve bir ilaç da bu kadar çok çalışılabileceğine de inanmıyordum şaşırmıştım Ama konuştuğum diğer dikkat dağınık olan kişilerde de aynı şey olmuş ilacı alınca saatlerce çalışıyorsun masanın başından kalkmadan. Tıp öğrencileri de tusa çalışırken bu ilacıdan almak zorunda kalıyormuş çoğu öğrenci kullanıyormuş