Ölümümün yaklaştığını düşünüyorum?

Gayet güzel giden bir hayatım vardı istediğim iyi bir bölüme yerleştim. Üniversiteye gittim aileden kimseyi kaybetmemiştim. Üniversite ikinci sınıfta iken en yakın kuzenim kardeşim gibi büyüdüğüm kuzenımı kaybettim. O gece 11 gibi vefat etti bir gün önce onunla telefonda konuştuk nedense hüzünlendim ve iyi ki var dedim. Tek kuzenımdı ben şehir dışına gezmeye gidecektim bana para attı. Ertesı gün oldu sabah ben gezi için yola çıktım gece kuzenim vefat etmiş ancak bu durumu bana söylememişler şehir dişinda başıma bir şey gelir diye ancak hissettim yoldayken sürekli ölümü düşündüm içime bir ateş düştü denir ya aynen öyleydi kendi öleceğimş düşündüm. Sonra geziyi yaptık çok da eğlenmedim yurda geldim gece çok yorgundum telefona bakmadan yatacaktım sonra tuvaletteyken yine de bi bakayım dedim. Durumlarda kuzenımın mezarının resmini gördüm şaka yapıldığını düşünüp umursamadım dedesinin ismi de aynı olduğu için o olabilir diye düşündüm ama içim de rahat değil halamı aradım çıkmadı. Daha sonra annemi aradım başta bir şey yok dedi ama sonra ağlamaya başladı kazada öldüğünğ söyledi yurtta tektim tek başıma sabah kadar mescitte ağladım ertesi gün final sınavım vardı ona girdim. İlk bir hafta şoka girdim normal hayatımı yaşıyordum kabullenemedim üstünden biraz zaman geçti bu olayın psikolojik yardım da aldım 2 yıl sonunda biraz toparlanmıştım. Daha sonra ailede sevdiğim en çok kişilerden babaannemi kaybettim kalp hastasıydı uzun süre baktım ona tam iyileşti diye sevinmiştik ki bir anda ölüm haberini aldım. Normalde cenaze mezarlık kelimeleri bile beni çok korkuturdu ancak cebazesinş bile yıkadım bır yıl çok kötü geçti hem son sınıf hem KPSS hem bu olaylar çıkmazdaydım diyebilirim ama mesaleğimr atanırsam biraz daha hayata tutunurum diye düşündüm. Sınavım çok kötü geçti KPSS de gözümün önüne sürekli babannem geldi soruları yapamadım. Ortalama bir puan aldım. Sınavın üzerinden iki ay geçti yaşamıyor gibiyim ailem dışarı çık diye zorluyor arkadaşlarınla vakit geçir diye canım istemiyor. Dışarı çıkmıyorum yemek yemiyorum çikolata yemek istemiyorum hiçbir şey zevk vermiyor özellikle sınavdan sonra yoğun bir şekilde ölümümün yaklaştığını düşünüyorum toprak çeker derler ya aynı şekilde ölmehe yakın insanların yaşadığı her şey var üzerimde ailemden soğuyorum onlarla da vakit geçirmek istemiyorum. Psikiyatriye gittim yaygın anksiyete bozukluğu dedi verdiği ilaçlar daha kötü hissettirdi o nedenle bıraktım. Sevgilim destek oluyor ancak onunla geleceğimizde de çok maddi sıkıntılarımız olacak o atanacak bana dedi ki bir daha denersin ama sınavı yapamama sebebim bilmemek değildi bir güç bana onu yaptırmadı sürekli gözümün önüne geldi sevdiklerim başım döndü bayılmaya çok yaklaştım sevgilimde aşkım mecbur yapacaksan bu sene olmazda başka sene geçinemeyiz diyor haklı da ben hem gelecek kaygısı hem ölüm korkusu arasında sıkışıp kalmış durumdayım ne yapmalıyım