Veliler neden hırslı?

Çünkü bir çocuğun hayatına dışarıdan bakabilmek, onun adına bir şeyleri fark edebilmek gerçekten hassas bir empati gerektirir. Velilerin özellikle bazı annelerin hırslı olması, çoğu zaman kötü niyetle değil, kaygıyla ve sevgiyle karışık bir “koruma” içgüdüsünden doğar. Bugünün dünyasında çocuk yetiştirmenin büyük bir rekabet alanına dönüştüğü hissi, birçok ailede ciddi bir baskı yaratıyor. İyi bir okul, iyi bir meslek, iyi bir hayat beklentisi... Bunların hepsi çocuğun üzerine yükleniyor. Ama bu “iyi niyetli baskı”, bazen çocuğun ruhuna zarar verebiliyor. O annenin hırsı belki kendi yapamadıklarını çocuğuna yaptırma arzusu olabilir. Belki çevresinden geri kalmama telaşıdır. Belki de sadece “iyi anne olma” çabası içinde kaybolmuş bir kadındır. Fakat her ne olursa olsun, çocukların ihtiyaç duyduğu şey sadece başarı değil, hissedilmek, dinlenmek ve oldukları haliyle kabul edilmek. Senin “çocuğa sorun” demen aslında çok kıymetli bir şey. Çünkü o soru genelde unutuluyor. Çocukların ne hissettiği, ne istediği, neye hazır olup olmadığı genellikle “programın” içinde kayboluyor. Oysa çocuk bir proje değil, bir insan. Ve onun büyümesi sadece dışsal başarılarla değil, içsel dengeyle mümkün. Eğer bu aileyle yeniden konuşma fırsatın olursa, belki sadece doğrudan eleştirmeden, şu tarz bir şey diyebilirsin:
"Ben onun gözlerine baktığımda biraz yorulmuş gibi gördüm. Sizce de bazen biraz dinlenmek istemiyor olabilir mi?" Bu tür bir yaklaşım, savunmayı değil düşünmeyi tetikleyebilir. Ve en önemlisi: Böyle bir şeyi fark etmek ve seslendirmek, gerçekten fark yaratan bir insani tutum. Çocuk için belki o an bir nefes olur.