Hayatımda bir şey yok?

23 yaşındayım. hayatım boyunca hiçbir şeyde dikiş tutturamadım, devamlılık sağlayıp başarılı olamadım. sevgi, saygı, arkadaşlık, aşk vb. konulardan bahsediyorum. hepsinde onlarca durumum oldu, tek tek yazarsam ansiklopedi gibi olur. olabildiğince net yazmaya çalışıyorum ki sizi de sıkmayayım.

hayatımda sadece bir defa sevildim. o kızla ilişki yaşayamadan koptuk. arkadaş gruplarımın hepsi dağıldı. arkadaşım yok bir tane bile. lisedeyken iki yakın arkadaşım vardı (bir tanesi benimle iletişimi kesti, diğeriyle de ben kestim.) arkadaş grubumdaki diğer kişiler de farklı yere gittiler topluca. zamanla yalnız kaldım. asosyalleştim ve sosyal becerilerim oldukça zayıfladı. araya başka sorunlar da eklenince insanlarla etkileşimim yok oldu, mecburi durumlar haricinde. insanlar sohbet edebiliyorum, zaman geçirebiliyorum ama o anlar bana işkence gibi geliyor. en kısa sürede yalnız kalmak istiyorum. yalnız kalınca da düşünüyorum, bir b*k yaptığım yok.

eğitim hayatımı mahvettim. yks yıllarında çalışmadım. kendimi gazlamak için dördüncü senede taşrada mühendislik yazdım. derslere bile gitmedim ve bırakmak istiyorum. bunu aileme açıklayacak cesareti ve yüzü bulamıyorum. çünkü kararlarımı hep ben verdim ve hep de başarısız olup ailemin güvenini boşa çıkardım. bu sefer ticaret yapacağım, uzun zamandır araştırıp ediyorum ve başaracağıma inanıyorum ama ailem üniversiteyi bırakmama izin vermeyecek tartışacaz küsecez, evde negatif hava olacak benim şımarıklığım yüzünden.

kişisel olarak da çok eksik kaldım. yabancı dile, kitap okumaya vb. eskiden ilgim vardı. beş senedir bunları da yapmıyorum. müzik, dizi zevkim de yoktur. sadece futbol izliyorum. onun haricinde pc de araştırmalar yapıyorum, aileme yemek hazırlıyorum. başka da yaptığım bir şey yok.

tüm bunlar zamanla ruhumu emdi. sosyalleşme isteğim arttı lisedeki gibi ama insanlarla etkileşimde bulunmak da istemiyorum diğer yandan. her şeye kıl oluyorum, sert çıkıyorum. ailem (özellikle kız kardeşim) bazen benimle konuşmak istemiyor. çünkü onlarla konuşurken fazla konuşuyorum (sadece aileme karşı).

kafamda o kadar şey var ki her şeyi dağınık, eksik yazdım aslında. okuduklarınıza göre yorum yaparsanız sevinirim.

yeni bir hayat tarzına bürünmek istiyorum. bunun için de enerjiye ve cesarete ihtiyacım. cesaret meselesi üniversiteyi bırakma kararını aileme açıklamam için çok gerekli.

teşekkürler şimdiden.