Ot gibi üniversite yaşamak?

20 yaşındayım. EEM birinci sınıf öğrencisiyim. Tüm sene boyunca ot gibi yaşadım diyebilirim. Üniversiteden önce de hayatım böyleydi diyebilirim. Ama Üniversite gibi özgürlüğün bol olduğu bir yerde böyle yaşamak sıkıntı oluyor. Bir tane bile arkadaş edinemedim üniversitede. Her zaman okuldan eve, evden okula geldim. Sosyal Anksiyetem yüzünden bir şeyler yapmak istemiyorum. Geçen gittiğim AVM'de kendime kıyafet bakarken bile utanarak bakıyordum. Oturup bir kafede arkadaşımla kahve içtiğim bile olmamıştır. Zaten tek bir arkadaşım var o da aynı benim gibi. Yaşıtlarımın hatta benden çok daha küçüklerin bile böyle hayatı böyle yaşamadığını düşününce insan kendinden nefret ediyor. Bu nefret de çok kötü yerlere evriliyor. Sırf insanlar, kendini seviyor diye, kendileri ile barışık diye onlardan nefret etmeye başladım. Bu nefrette üç günlük dünyada yaşama isteği bırakmıyor. Mental olarak o kadar kötü bir noktaya geliyor ki insan "hadi lan artık öleyim de bitsin" diyor insan. Bu dertlerim, bazılarının derdine kıyasla hiçbir şey gibi gelebilir. Ama benim için de kolay değiller. Bir erkek olarak bunu yazmak zor olsa da ağlamadığım geceler çok nadir oluyor. Neyse, bunu yazma sebebim geçmiş hayatını benim gibi yaşamış birileri varsa ileride çoluk çocuğa karışıp, hayatına düzene sokabildi mi bunu öğrenmek. Benzer şeyleri yaşamışlar varsa tavsiyeleri olursa çok memnun olurum.