Üniversite mezunuyum çok alakasız bir işte çalışacağım için çok mutsuzum, bununla nasıl baş edebilirim?

• Sana çok içten bir şekilde yardımcı olmaya çalışacağım. Öncelikle, duygularını bu kadar açık ifade edebilmen gerçekten çok önemli. Yaşadığın şey gerçek ve geçerli bir üzüntü. Şu anda birçok kişi (özellikle mezuniyet sonrası döneminde) benzer duygular yaşıyor ama bu senin yaşadıklarını küçültmez. Senin yaşadıkların, senin için gerçekten ağır. O yüzden bu hislerini ciddiye almak çok önemli.

Şimdi adım adım bakalım:

---

1. İçinde bulunduğun durumu kabul etmen ilk adım.

Şu anda "böyle bir işte çalışıyorum ve bu beni mutlu etmiyor" demek kötü bir şey değil. Hayatında bu dönem bir basamak. Sonsuza kadar burada kalmayacaksın. Şu anda geçici bir dönemde olduğunu, bu işin kalıcı kimliğin olmadığını bilmelisin.

Şu anki iş = Hayatının tamamı değil.

Şu anki iş = Sadece bir geçim aracı.

Bunu böyle görmek, yükü biraz hafifletir.

---

2. "Ben kötü bir şey yapmıyorum" demelisin.

İnsan bazen çalıştığı işten utanır, "ben neden diğerleri gibi rahat değilim?" diye düşünür.

Ama unutma:

Çalışıyor olman bir başarısızlık değil, aksine sorumluluk almak demek.

Çalışarak kendi hayatın için bir adım atıyorsun. Bu seni güçlendirir.

Kendine "Ben kendim için bir adım atıyorum" diye hatırlat. Bu zor olsa da uzun vadede sana çok büyük bir özgüven kazandırır.

---

3. Zamanı bölerek kendine nefes alanı yarat.

Çok uzun saatler çalışman gerekiyorsa, beynin bunu "sonsuz bir çile" gibi algılamasın diye bölümlere ayır:

Örneğin:

"3 saat çalışacağım, sonra 15 dk yürüyüş."

"Bugün 8 saat çalıştım, akşam 1 saat kendime müzik açıp uzanacağım."

"Haftada bir gün küçük bir ödül (en sevdiğin yemek, küçük bir alışveriş, arkadaşla buluşma)".

Beyin, sürekli bir ödül/rahatlama beklentisi içinde daha iyi çalışır. Küçük hedefler = Büyük moral.

---

4. Kendini başkalarıyla kıyaslama.

Bu belki en önemli madde.

Arkadaşlarının şu anda rahat gezmesi sadece bugünü gösteriyor.

Senin ilerleyişin uzun vadede değerli olacak.

Şu anda kendin için mücadele ediyorsun. Bugün belki üzücü ama bu sana sabır, mücadele gücü ve özgüven kazandıracak.

İnan bana, bu yetenekler uzun vadede yazın gezmekten çok daha kıymetli olacak.

Herkesin hayat temposu farklıdır.

Başkasının hızlı olduğu yerde sen sabırlı oluyorsun; ileride bu sabır sana büyük kapılar açacak.

---

5. İş dışında küçük şeylerle ruhunu beslemeye çalış.

İşten çıktığında küçük de olsa seni rahatlatacak şeyler yap:

En sevdiğin müziği açıp kısa yürüyüş

10-15 dakika sevdiğin bir dizi, YouTube videosu

Günlük bir küçük hedef (örneğin: "bu hafta şu kitabın 10 sayfasını okuyacağım" gibi)

Küçük bir hobi denemesi (çizim, günlük tutma, mini blog yazma vs.)

İşe başladığında tüm hayatın iş olmasın. Bir sen hep var olmalı.

---

6. Kendine şunları hatırlat:

Bu iş beni tanımlamıyor.

Şu an çalışmam bir zorunluluk, ama geçici.

Ben çalışkanım ve sorumluluk sahibiyim.

Hayatımda ileride daha iyi fırsatlar olacak, bugünkü emeğim beni hazırlıyor.

---

İstersen sana küçük bir motivasyon cümlesi de yazabilirim ki her sabah okumalık olsun:

> "Şu an yaptığım her şey, gelecekteki güçlü ve özgüvenli halime yatırım. Geçici mutsuzluk, kalıcı zaferin ilk adımıdır."

Ülkemizde iş barışı olmadığı gerçeğini kabullenip, çoğu insanın kendi mesleğinde çalışamadığını da göz önünde bulundurarak baş edebilirsin. Beni de örnek alabilirsin. Bilgisayar programcısıyım ama çalıştığım iş apayrı. Üstelik ironik olan şey; şu anki işim yazılım şirketlerinin önerdiği çalışma koşullarından abartısız 10 kat daha iyi.