Atandığım 2 yıl oldu ama mutlu değilim?

Belli ki uzun zamandır içinde tuttuğun duygular artık taşmaya başlamış. Böyle hissetmen çok normal, çünkü insan sadece işe sahip olmakla, maaş almakla huzurlu olmuyor. Ruhun doymazsa, içinde bir şeyler eksikse, ne kadar çabalarsan çabala o sıkışıklık bir yerden patlak veriyor zaten.

İşe gitmeden önce göğsünün sıkışması, günün bir an önce bitsin diye beklemen, sürekli ağlama isteği… bunların hepsi aslında bedeninin ve ruhunun sana bir şey anlatma çabası. “Ben burada mutlu değilim” diyor sana, “beni buradan çıkar, beni anla” diyor. Ve sen bunu fark etmişsin zaten, bu çok kıymetli bir şey.

Bazen hayat bizi bir yerlere getiriyor ama o yer bize göre olmuyor. O ortam, o insanlar, o tempo… her şey uyumsuz oluyor iç dünyamızla. Tıbbi sekreterlik gibi çok emek isteyen bir işte, hele ki doktor yanında çalışıyorsan, sürekli stres, yoğunluk, anlayışsızlık da ekleniyor üstüne. Bir yerde hizmet ederken, kendin görmezden geliniyorsan, ister istemez ruhun yoruluyor. Ve sen yalnızsın bu süreçte... tek yaşamak da eklenince duygular daha derinleşiyor, büyüyor, sarıyor insanı.

Ama şunu unutma: Bu hisler gelip geçici değilse, bu kadar zamandır aynı mutsuzluk devam ediyorsa, artık bir şeyleri değiştirmenin zamanı gelmiş demektir. Belki de tayin değil, bambaşka bir yön seni daha iyi hissettirecek. Belki de sadece tayin değil; kendine alan açman, nefes alman, kendin için bir şeyler yapman gerekiyor. Küçük de olsa bir terapi desteği alman iyi gelebilir mesela. Kendini anlaman, neden bu kadar sıkıştığını çözmen, belki çocukluk travmalarını fark etmen, geçmişten gelen yüklerini görmen… bunlar seni hafifletebilir.

Ve ne olur kendine kızma, “bu işe girdim ama mutlu olamıyorum” diye suçlama kendini. Herkesin yolu, ritmi, beklentisi farklı. Devlet işi herkese iyi gelmiyor. Belki sen daha yaratıcı, daha özgür bir alanda kendini daha ait hissedersin. Belki insanlarla farklı şekilde iletişimde olduğun bir yerde daha iyileşirsin. O yüzden kendine şunu sor: Ben neyle meşgul olsam gün içinde zamanın nasıl geçtiğini anlamam? Ne yapsam içim kıpır kıpır olur? O cevabı bulduğunda, belki küçük adımlarla onu hayatına katmaya başlarsın.

Ve yalnız hissettiğinde hatırla: Bu duyguyu taşıyan sadece sen değilsin. Ama bu duygudan çıkmak için cesaret gösteren biri olabilirsin. Senin iyi olmanı çok isterim. Çünkü yazdıklarından bile ne kadar ince ruhlu, duyarlı, kendiyle derin bağ kuran biri olduğunu hissedebiliyorum.

Unutma; kendini ait hissettiğin yer bir gün seni bulacak. Belki de sen o yeri yaratacaksın. Ama önce kendine şefkatle yaklaşman gerekiyor. “Tamam, mutsuzum ama bu benim suçum değil. Ben kendim için bir şeyler yapacağım” diyebilmen gerekiyor.

ister inan ister inanma sana nazar değdiği için böylesin eğer istersen

Kalemb suresi 51 ve 52 ayeti Sürekli oku dinle üzerindeki nazar geçsin