Kendimden utanıyorum neden?

Diplomamdan utanıyorum keşke iptal edebilsem.

Edebiyat
İş güvenliği
Muhasebe (Meslek lisesi)
Paramedik
Bunların hepsinin diplomasına sahibim

Şu diplomalardan utanıyorum

Bir tane görüşmeye gittim bana stajyer maaşı teklif ettiler. 2 ay deneme süresi sonrasında staj maaşı dediler.

Satış temsilciliği yapmıştım tecrübem vardı. Başka yerlere başvurdum neden kendi meslegini yapmıyorsun diye sorular soruyor neden bizi seçtin deniliyor. Ben de alım olmadığını tecrube istediklerini ama tecrübesiz olduğumdan dolayı ise giremedigimi ise giremedigim için tecrübe kazanamadığımi söylediğimde yarın bir gün bizi bırakır gider diye olumsuz diyorlar

Bu kadar engel olacağını bilseydim asla şu diplomaları almazdım

Elimden gelse iptal etmek istiyorum

Bazen intihar bile düşünüyorum. Şimdi çok iyi anlıyorum Türkiye'de neden intiharlar oluyor neden cinayetler çoğalıyor. Bunların tek sebebi insanların kaybolan umutlari. umut yoksa insan kendini hayata karşı dışlanmış hissediyor. Bu da insanları suça sürüklüyor. Aslında hiçbir insan kötü değildir. Onları kötü yapan umutlarının olmayışı kendilerini bu girdabın içinde can cekismeleri. Devlet insanı topluma kazandırmak yerine toplumdan soyutlamaya sebep oluyor. Kendini soyutlayip yenik düşenler kendilerini bataklıkta buluyor. Okuduğum için kendimi gelistirdigim için kendimi daha çok suçlu hissediyorum.

20 li yaşlarımı hiç böyle hayal etmiyordum. Ailemin yüzüne bakmaya utanıyorum yolda tanıdık gelir de çalışıyor musun diye sorar da çalışmıyorum iş bulamadım demekten utanıyorum. Çoğu yaşlı kesim gençler iş begenmiyor diyor. Ama ben ağır sanayiye de girdim şartları ağır ve çok pis bir yerdi. İş kazası geçirme olasılığı yüksek bir iş yeriydi. Bir müddet çalıştım. Birçok kez ciddi iş kazası geçirdim. En sonunda parmağımı demire sıkıstırdım. Son anda parmağım parcalanmaktan kurtuldu. Bir ay boyunca iş kazası raporu verildi. Raporlu sayildigim için başka iş de bakamaz durumdaydım. Hem zamanın gitti hem de zarar gördüğümle kaldım. İş yeri bir kere bile arayp nasılsın diye sormadi. Hatta iş kazası geçirdiğim gün bir sueu ifade aldılar olay kendi başına kalmasın zararlı cikmasinlar diye. Sadece kendilerini düşündüler. Ben de sağlığımı yolda bulmadim sonuçta. Şimdi ben neden böyle bir işi beğeniyor? İnsanlara bunu anlatamiyorum.

Onca şeyden sonra koskoca bir hiç... Emeklerime mı yanayım kaybolan zamanlarına mı yanayım? İçimde bulunduğum duruma mı yanayım? Belki guleceskin ama rüyalarımda hep iş görüşmesi mülakat yaparken görüyorum kendimi.

Kendimden utanıyorum

Kpss ye girdim polislik düşünüyorum ama inan hiç umudum yok sürekli çabalıyorum ama sonu hüsran. İşkence haline geldi. Sanki lensi kendime zulüm ediyorum gibi.

Hiçbir şey olmadı elimdeki tek kozum o kaldı ama umut var mı desen 0

Garsonluk gelecek vaad etmiyor ben uzun dönemli çalışıp o işte yükselmek istiyorum. Garsonluk sürekli yapılacak bir meslek değil. Uzun süre uapanlara saygı duyuyorum.

Maalesef onlarda maaşlı değil prim usulü çalıştırıyor daha önce denedim kurumsal yerler zaten almıyor alanlar da kadın istiyor. Çünkü kadın satıcı her zaman daha çok müşteri çeker bağlar diye erkekleri 2. Plana atiyorlar