İşimden istifa etmek zorunda kaldım, pişmanım. Patronumu çok özledim ve başka yerlere gidemiyorum, travma yaşadığım için. Sizce?

Yok, birden mesai saatinde çıkıp gittim. Sıkıldım dedim aradıklarında ve hepsini endişelendirdim. Uzun hikâye, o anki ruh halimi kimse bilmiyor. Yaptığım doğru değildi ama çok çabaladım. Herkese iyi gelmeye çalışmaktan tükendim. 😪😪😪😪

Yok bu oyle durum değil

3 sene yanında idim ve mutlu idim ama bazı sebeplerden 6-7 kere çıkma konusu döndü. Ya konuştu vazgeçirdi ya ben vazgeçtim vs. En son ailem istemedi, ben de direndim ama dayanamadım, tükendim, yoruldum. İşe yansıdı, ruh halim iyi değildi. Mesai saati içinde çıkıp gittim. Aradıklarında sıkıldım dedim. Sonrasında patronum hemen ilan koydu. Ben de çıkışımı vermeye giderken müdürüm bana açık kapı bıraktı. "2 ay, 3 ay sonra gelebilirsin" vs. diye ama kızgındı hepsi öyle yaptığım için. Yine de umudum yoktu. Beni yeniden çağırdılar, imza için gitmiştim. Orada da patronum ılımlı konuştu. "Tekrar gelirsin, 2 ay, 3 ay sonra belli olmaz" vs. açık kapı bırakmıştı yine. Ziyaretine gittiğimde patronum daha soğuktu bana karşı ve bana dedi: "İş buldun mu? Ailen galiba seni anlamıyor. O kadar çalıştın, boşa gitmesin. Ailenden birini çağır, tanışalım." Ben zannettim annemi ikna edecek. Annemle 2 hafta önce gittik. Dedi ki: "Size sitemliyim, sebep oldunuz. Bana da dedi, sana da sitemliyim. Ofisi emanet ediyoruz, çıkıp gidiyorsun. Başına bir şey gelse biz suçluyuz.". Bana sürekli dedi, "3 ay kafanı topla. Bu süre içinde ailenin rızasını almaya bak. Ailen başka yer diyorsa başka yere git. O arada iş bak. Bulamazsan gel buraya. 3 ay sonra konuşuruz. Seni böyle bırakmam," dedi. Ama annemle konuşmadan önce bana hiç iş bak demiyordu.

Hayır hiç yaşanmadı ama ilgim vardı ve anliyordu onunda bana var gibiydi

Çıkışımı yapmamış ama işte gelmemide artik istemiyor gibi bende bu yüzden gidemiyorum

Neden

Robotsun o zaman

Yorucu değildi biraz yorucuydu ama umrumda degildi ben bir daha patronumu göremiyicem :(

Aslında uzun hikaye ama özet geçeyim. 3 sene yanında idim ve mutlu idim ama bazı sebeplerden 6-7 kere çıkma konusu döndü. Ya konuştu vazgeçirdi ya ben vazgeçtim vs. En son ailem istemedi, ben de direndim ama dayanamadım, tükendim, yoruldum. İşe yansıdı, ruh halim iyi değildi. Mesai saati içinde çıkıp gittim. Aradıklarında sıkıldım dedim. Sonrasında patronum hemen ilan koydu. Ben de çıkışımı vermeye giderken müdürüm bana açık kapı bıraktı. "2 ay, 3 ay sonra gelebilirsin" vs. diye ama kızgındı hepsi öyle yaptığım için. Yine de umudum yoktu. Beni yeniden çağırdılar, imza için gitmiştim. Orada da patronum ılımlı konuştu. "Tekrar gelirsin, 2 ay, 3 ay sonra belli olmaz" vs. açık kapı bırakmıştı yine. Ziyaretine gittiğimde patronum daha soğuktu bana karşı ve bana dedi: "İş buldun mu? Ailen galiba seni anlamıyor. O kadar çalıştın, boşa gitmesin. Ailenden birini çağır, tanışalım." Ben zannettim annemi ikna edecek. Annemle 2 hafta önce gittik. Dedi ki: "Size sitemliyim, sebep oldunuz. Bana da dedi, sana da sitemliyim. Ofisi emanet ediyoruz, çıkıp gidiyorsun. Başına bir şey gelse biz suçluyuz.". Bana sürekli dedi, "3 ay kafanı topla. Bu süre içinde ailenin rızasını almaya bak. Ailen başka yer diyorsa başka yere git. O arada iş bak. Bulamazsan gel buraya. 3 ay sonra konuşuruz. Seni böyle bırakmam," dedi. Ama annemle konuşmadan önce bana hiç iş bak demiyordu.

Peki

üç sene çalıştığım yerdi. İlk başta ilgim yoktu ama ilk iş görüşmesine kendi geldi odaya telefonla konuşarak girdi. Göz göze geldik ve o an o kişiyi tanıyormuşum hissine kapıldım. Bir yerden gördüm, tanıyorum ama nereden diye düşündürdü. Sonra müdürüm ile kendisi rekabet etmeye başladılar. Müdürümle ne zaman konuşsam beni arıyordu, kameradan görüyordu, müdürüme küfür ediyordu. Sonra benimle konuşurken yere bakarak çekinerek konuşuyordu. Sonra bana, "Seninle mesai saati dışında görüşmüyoruz tabii ama gibi" bir cümle kurmuştu. Elinden alyans yoktu. Zamanla bu ilgisi hoşuma gitti ve ben de ona karşı heyecanlanmaya başladım. Bu çok fazla olmaya başlayınca patronum anladı ve duvar ördü. Sonrasında ben duygularımı söyleyeceğim zaman evli olduğunu öğrendim, uzak durdum. O da aynı şekilde ama beni kıskanıyordu, bazen izliyordu. Yedi kere istifa etmemde koymadı, alttan aldı. Genel olarak da yüzüme bakmamaya çalışıyordu. Beni rahatsız eden biri vardı, tektaş yüzük takmıştım, gözü ona takılmıştı ve morali çok bozulup benimle konuşmamaya başlamıştı, hatta kötü davranmaya başlamıştı, kıskanıyordu. Misafirlerine benim yanımda eşiyle ilgili babam evlenmemi istedi bende evlendim şimdi hanımın dizinin dibindeyiz yoksa canım evleniyim demisti. Eşi 3 sene sonra ofise gelmisti beni görmezden geldi selam dahi vermemisti herkesle konuşup bana yandan bakıyordu suzuyordu ama konusmuyordu patronumda ikimizi yan yana görünce tedirgin olup gerilmisti