28 Yaşındayım ve hiç çalışmadım kendimi sevemedim ne düşünüyorsunuz?

Yoruma dahil oldum kusura bakmayın. Tembel derken aslında zihninin duygularının kölesi olduğunu söylemek istiyor. Duygular arzular hazıra ve kolayı alarak günü kurtarır ama yaşamak da değildir bu. Kolay ne varsa bilinç onu yapar, bir tür id bilinci, hayatta kalma modu. Yorum yapan kişi esasında iyi niyetli fakat yıllardır bu kısır döngü de hassaslaşmışsınız. O yüzden bilinç her zaman ama her zaman mazeret üretecek kaçacak. Bu yüzden de çocuk gibi hissettiriyor. Siz onun için bir oyuncaksınız oyuncağının elinden alınmasını istemiyor. İnsanların düşünürken gerçekten düşüncelerin kendine ait olduğunu düşünüyor. Öyle düşüncelerim var ki süper kötü biri olmam gerekir. Ama onlar bana ait değil. Düşünceler bize ait değildir, hepsine sahip çıkmak da doğru değildir. Seçimlerimden yaptıklarımdan sorumluyum. Bu dinlerde de, hukukta da öyle geçer. Mesele seçimde seçimler yapmakta, kalbiniz, mantığınız ve vicdanınız ile yapılan seçimler. Elbette Güzel fikirlere, hedefeler, niyetlere sahip çıkmamız gerekir. Aslıdan savruluyorsunuz yazan uyarıyor ve tutup sizi o durumdan çıkartmak istiyor ama direnç direnmek zihnin oyunu işi zorlaştırıyor. Dışardan bakan bir gözüz ve farklı yaşamlardan gelen yorumları anlamakta zorluk çekiyoruz. Bazen iyi niyetli olanı var kötü niyetli olanı da. Emin olun umursamayan biri soruyu atlar geçer. Kötü niyetli olan biri bile kanayan yaraya geldi çünkü kendi içinizi bu soruda açtınız. Onlar bile sizi görüyor. Ve en son akıl verecek kişiyimdir ama içinde olan biri olarak yazdım. Bırakmayın kendinizi.

Ailemi yıllarca suçladım ama onlarda insan ve bizim gibi yaşamda ilk seferleri. Ne yaptıklarını bilmiyorlar onlarda çok yaşadı yaşıyor. Ama siz ben bilinçlendikçe durumun farkına varıyoruz. orada kaldığımız sürece ona önemli diyerek daha fazla ruhumuzla bedenimizle besledikçe acı çekmeye devam edeceğiz. Kim ne olursa olsun önem atfetmek ne yönden itiraf edemediğimizde mi af edemediğimizden mi kabullenemediğimizden mi suçlayarak o bu şu diyerek ya da imkanlar buydu şuydu diyerek kıyaslayarak. Zihin öyle bir şey ki sona uçsuz bucaksız sebep mazeret sunacak suçlamak için kendi kendimizi aşağılamak için. Günün sonunda yine kendi başımıza kalacağız ve böyle sonsuza kadar devam edecek. Önem ne önemli olan kendinizi kendimiz değil miyiz? Şimdi hayatlarına devam ediyor ama hala tek noktadayız. Bu mu olsun böyle mi olsun. yaşadığımız acıların yasını sonsuza kadar devam ettirmek doğru mu? Her şeyin bir dozu yok mu?

@cryptoGuy yorumuna dahil oldum, ikinizin kayıpları için Allah rahmet eylesin. Hassas konular. Yine mazeret bulmaya devam ettiği sürece doğruyu bulmakta zorluk çekecek gibisiniz. Şu anki durumunuz inkar şu an ki durumunuz kabullenememe. Sağlıksız somurtkan hayatlar algısı insanların olumsuzluklarını sünger gibi emmek onlardan çıkarım yapmak. Peki sizin durumunuz sağlıklı mı değil acı çekiyorsunuz. Küçük detaylara takılıyorsunuz ama büyük resmi görmüyorsunuz. Çünkü buna körleşme deniyor benim de gözümün görmedikleri var kusursuz da değilim ama görmek de istemiyorsunuz. Kaçtığımız ve kabullenmediğimiz sürece doğruyu bulamayacağız. Hepimizin Allah yardımcısı olsun. İyi günler.