Sabahları kalkıp nasıl ise gidiyorsunuz?

anladım ben hayattan nefret ediyorum

Çok gucsuzum ve akılsız ozguvensiz hissediyorum ama fakir bı ailedeyiz her ne kadar insan sevmesem de beynimi zorlamak zorundayım. bana isi ogretirlerken bile nasıl travmalar yedim zor öğreniyorm öğrendiğini unutuyorm her gün korkarak gidiyorum. keske uzaklara kacabilseydim. psikolojim da güçsüz vücudum da güçsüz. insanlari da sevmiyorum sadece ise diye gidip disarlarda gezmek istiyorum. beni alikoymalarini sevmiyorum hayat neden bukadar zor yapacak okadar çok şeyim varken neden bir esir olmak zorundayım çünkü ailem fakir :(

Benim vücut da güçsüz psikoloji de :(

Öyle mı diyorsun deneyebilirm ama yine de psikolojkk yorgunluk var her sabah korkarak gidiyorum. bana isi ogretirlerken bile zor öğrendim bir sürü travmam var :(öğrendiğimi da her gün unutuyorm tekrardan korkunc

Yani her gün bu yaşanıyor

Uykunu alıyor musun memnun musun hayattan beklentileriniz var mi

her sabah ben kadar zorlanıyor musunuz intihar derecesinde

Beklentim yok sabah kaldıracak bir güç yok sevdiğim yok depresyondayim sevdiğim bir iş de değil. akilli da değilim ogrenene kadar ağzıma si*ctilar travma doluyum ;( keşke bir gün bile olsa özgürlügu tadabilseydim ya da akıllı olsaydım da iş öğrenmekten korkmasaydim. ya da insan görmekten bukadar nefret ederken keşke zengin bir ailede olsaydım da insan görmek zorunda olmasaydimmmm

Hayır

Nasıl yaşanır böyle aldığın para o harcadığınız zamana boldugn uykuna degiyor mu

Motivem bile yok sevgiye bile inanmıyorum :(

22