Haftada 4 gün çalışma sistemi psikolojimizi düzeltmez mi?

Bu konu uzmanlık alanım değil elbette ve ahkam kesecek son insanlardan biriyim fakat benim neslimin (1988 doğumluyum) ve sonradan gelenlerin sosyal hayatına ve/veya hobilerine vakit ayırmayı sevdiğini düşünürsek uzun çalışma saatlerinin ve/veya günlerinin olması psikoloji bozan ana etkenler biri. Bizim babalarımız dedelerimiz zamanında günde 16 saat bile çalışmak normaldi, fakat bizim nesil farklı, ben atari zamanında çocuktum, sonradan bilgisayarlar çoğaldı evlere girdi, oyun, film/dizi vs. derken bilişim çağının fertleri olduk, diğer yandan Dünya genelinde evlenme yaşı yükseldi, eskiler gibi 20'li yaşlara girenlerin çoğu evlenmiyor, dolasıyla dışarıda vakit harcama saati arttı. Yani bütün bunları ve aklıma gelmeyenleri sıralarsak uzun çalışma saatleri ve/veya günleri bize göre değil, sadece ülkemiz için Dünya genelinde böyle. Mesela Japonya şu an bile ortalama çalışma saati günde 16 saat ve in*har oranları yüksek Dünya genelinde. Bu ülkenin ekonomisi çok iyi, Dünya'nın en büyük dördüncü ekonomisine ve nitelikli ahlaka sahip olmalarına rağmen öyle. Mesela Türkiye'den kat ve kat daha fakir üçüncü Dünya ülkesi olup da bizden mutlu toplumlar mevcut. Dolayısıyla bizim ülkedeki kötü psikolojik durumun ekonomik gidişatla alakası olsa da asıl etken çalışma saatleri ve günleri.

Norveç'te başlayan haftada 4 gün çalışma sistemi Almanya'da da denenecekmiş, sanırım bu sistem yavaş yavaş Dünya'ya yayılacak. Türkiye'de bir şirket daha katıldı bu sisteme, oradaki işçiler de haftada 4 gün çalışıyor. Önce bu sistemi üç ay deneme amaçlı yapmışlar, olumlu etkilerini görünce kalıcı yapmışlar. İşçilerde psikolojik düzey olumlu anlamda baya yükselmiş.

Mavi yakalı bir işçi olarak haftada altı gün, günde sekiz saat çalışıyorum (yedi yıldır böyle, daha öncesinde haftada altı gün, günde on iki saat mesaili fabrikada çalışıyordum), yaşım 36 ve tükenmişlik sendromuna girdim, canım hiçbir şey yapmak istemiyor, mesela bugün Pazar ve saat 04:00 civarı (16:00-24:00 vardiyasında üç saat önce geldim), beden işçisi olduğum için Pazar gününü dinlenmeye ayıracağım, pc ve telefonda takılacağım, yeri gelecek uzanacağım. Ev arkadaşım beyaz yakalı ve haftada beş gün çalışıyor, o ve ortak arkadaşlar bugün takıldılar bir mekanda, yarın (yani bugün) dinlenecekler. Ben kafayı yemek üzereyim. Böyle hayat resmen işkence. Fabrikada beden işçisi olmak sorun değil benim için, fakat haftada 4 gün çalışsam Norveç'teki gibi, yaşadığımı hissederdim.

Günde on iki saat çalıştığım eski işyerinde bir adam bana demişti ki çocuklarımı günde 2 saat anca görebiliyom. Yani ben hobilerime, gezip tozmaya vakit ayıramamaktan şikayetçiyken çocuklarına bile vakit ayıramayan insanlar var bu ülkede.

Yani demek istediğim; ülke ekonomisi iyiye gitse, 1 dolar 1 TL'ye tekabül etse, hayat standardı ABD'deki gibi bile olsa, şu anki çalışma kültürü ve sistemi devam ettikçe tükenmişlik sendromu bitmez arkadaş. Konunun uzmanı değilim fakat bundan adım gibi eminim. En azından kendi adıma konuşursam durum öyle.