Sizce hayatımı bir hiç uğrunamı mahvettim?

Şahsi görüşüm, sonuç böyle olduysa sebebi siz değilsiniz.
Okul hayatınıza olanların sebebi, siz ve kararlarınızdansa koşullar ve şartlardır. Dış etkenlerdir yani.
O zamanki halinizi şu anki benliğinizden ayrıştırıp çocuk aklı kapsamına almanız, alttan almanız mantıklı olacaktır.
O yaşlarda verdiğiniz bir karardan altında kötü niyet yatmadıktan sonra kendinizi sorumlu tutmanız lüzumsuzdur. Sonucu ille kararınıza bağlıyorsanız da o dönemde sizi yönlendirmekle yükümlü olup yeterli alakayı sunmamış olanlar suçlu olabilir ancak, kanımca.
Hatta
gençlikte, ilgi duyulan bir konudan ötürü coşku ile alınmış bu karar ruhunuzda tutkuya yer olduğunun ve sizi özgün kılan bir şeylerin varlığının göstergesi bence.

Bugüne dek doğru dürüst sevgilinizin, arkadaş çevrenizin, sosyal ortamınızın olmayışının olumsuz bir durum falan olmadığını ve kendinizi üzmenizin saçma olduğunu iddia etmem doğru olmaz. O durumda hepimiz geriye dönüp baktığımızda buruk bir his duyardık, hüzün ve hoşnutsuzluk hissederdik.
O dediklerinizin ustası olmasam da bir nebzeye kadar tadımlamış birisi olarak bunların yaşanmışlığının öyle çok da bir şey kazandırmadığını belirtip olmasa da olurmuş diyebilirim, pek çok kişi bu aynı cümleyi kurardı, fakat size pek etki etmeyecek bir çift laf olduğunu tahmin ediyorum bunların. Hayatınızın bir bölümünün, gençliğinizin, eksik olduğu hissiyatını geçireceğini hiç zannetmiyorum. Siz inatla kafanızda farklı farklı kareler çizeceksinizdir, hepsinde gülümseyen yüzlere yer verdiğiniz.
Şunu diyebilirim:
Binbir çeşit yaşantı mevcut. Kimi rengârenk bir çocukluk ve gençlik yaşayıp, bir nevi güneşin tepeden inmediği, bir olayla hepsinin karardığına tanık oluyor. Yahut, olayın ne olduğuna bakar, kendisi tanık olamayıp yakınları tanık oluyor. Kimi hareketli ve dopdolu bir gençlik yaşıyor ve dışarıdan ideal görünen bu yaşantılar o kişi için günün sonunda zerre bir şey ifade etmiyor. O anılarla bağdaştırdığı kimselerin bir bir ihanetine uğrama durumu veya o anılarla bağdaştırdığı yere, mekâna hiçbir zaman aidiyet hissedememiş oluş
olabilir sebebi…
( ↳gülen yüzler sizin onları bağdaştırdığınız mesudiyetin aracısı olmayabiliyorlar)
Bu gibi yaşantıların örnekleri çok.
Gençlik dönemi bu zamana denk gelenlerde bir türlü dinmeyen bir ‘gecikmişlik’ hissi öne çıkabiliyor. Tüketici yaşam stilinin topluma tam anlamıyla yerleşmiş olduğu bu dönemde; müzikte ve ortamlarda tatsızlık bulma,
mütemadiyen eskiye dair anlatılanlarla, bestelenenlerle ve yazılanlarla bir karşılaştırma durumu ve sonucunda memnuniyetsizlik söz konusu olabiliyor. Hatta ben de bu hissiyatı duyuyorum bir yere kadar.
Demem o ki geçirdiği gençlik dönemine dair hoşnutsuzluk bir çok kimse duyuyor, hele ki bu memlekette, ve farklı farklı yaşantılar neticesinde.

Kimine sorsanız “Sen berbat oluşunun bizi bitirdiği şeylere topyekün tanık olmamışsın, şanslısın” der

Sizinkisi de bu söz konusu yaşantıların bir çeşidi.
Öyle olduğu için de,
öncelikle kendinizi yalnız hissetmeyiniz.
Ayrıca bu yaşantınızı bir kabul ediş neticesinde benimseyip bir isyan oluştan kurtarabilirsiniz diye düşünüyorum. Kendinizi geçmişinizden büsbütün arındırmış olmazsınız lâkin onu, dediğim gibi, sizin için bir isyan oluştan kurtarıp benliğinizin bir parçası olarak kabul edebilir, yaşamınızda etkin olarak rol oynamayan
yalnızca sayfalardan birinde lafı geçen, satırlardan birinin kendisine adandığı bir öge haline getirebilirsiniz.

İleriye dönük olaraksa
- doktor değilim ama -
şunu diyebilirim:
Esprilerin döndüğü kahkahaların atıldığı samimi arkadaş ortamlarına girip çıkmak için,
Ömrünüzün bir kısmını paylaşacağınız kişilere denk gelip aranızda bir şeylerin başlamasında rol oynamak için,
Daha evvel bahsettiğim tutku duymaya eğilimli yapınızı doyurabileceğiniz alanlar, imkanlar keşfetmek için,
Kendinizi geliştirip bir alanda
sayesinde maddi anlamda stabilite kazanacağınız bir konuma erişebilmek için,
Bağrınıza basacağınız ve günün birinde tabutunuzu taşıyacak dostlar ile ortamlarda tanışıvermek için
yaşınız geçkin değil.