Hiç umudum yok , napıyım?

Lütfen yargılıcaksanız yazmayın.30 yaşında yıllarca uğraşmış atanamamış. Özelde kısa süre çalışıp çıkmış biriyim. Hayata ve geleceğe dair umudum kalmadı. Bu yaşta ailemle yaşıyorum. Ne doğru düzgün bi sevgilim oldu ne arkadaşlarım oldu. Okul bitsin işe yerleşiyim öyle dedim hep. Şimdi hiçbiri olmadı. . Halbuki anne olmayı ne kadar çok istiyordum. Keşke hiç okumasaydım da evlenseydim o zaman en azından bunu yaşamış olurdum. Hiçbi zaman kariyer peşinde koşan biri olmadım. Bi işim olsun ama zamanı gelince ailem , çocuklarım da olsun dedim. Ve iştense anne olmayı tercih ederdim. Şimdi ikisi de olmadı boş bi umut uğruna yıllarca sınavlarla kurslarla uğraştım. Olmadı olmuyo. Çevreden yargılanmaktan bıktım. Artık atanmak da mutlu etmez beni , gerçekten atansam yüzümde mimik oynamaz o derece soğudum nefret ettim bu işlerden. Benden hayatımı , gençliğimi hayallerimi çaldı bu sınav. Hiçbişey için boşa çabalamak istemiyorum , insanlardan kaçıyorum resmen böyle olduğum bilinmesin diye. Niye hiç bi konuda yüzüm gülmedi. İnancım olmasa çoktan intihar ederdim. İntihar etmiyorum ama yaşamak da istemiyorum artık. Zaman geçsin diye hayatta kalıyorum sadece. Hiç bi hayalim umudum kalmadı. Napıyım ben , böyle yaşanır mı?