Çalışmak beni yoruyor?

Yardım ediyor. Gün içinde ben ondan 1 buçuk saat önce geliyorum o gelene kadar yemek yapıyorum bişey lazımsa gelirken marketten alıyor gelirken. Onun haftasonu 2 gün izni var benim 1. Ben yokken evin işini yapıyor. Kalanı da ben pazar yapıp beraber dışarı çıkıyoruz ya da evde vakit geçiriyoruz

24 yaşın sonlarındayım çocuk yok

Gerçekten çok zoruna hissediyorum para kazanmaktan çok insan içinde çalışıyorum demek için çalışıyorum. Mesela bana kalsa çalışıp dışarı takılmak parayı orada hsrcamaktansa çalışmayıp daha az dışarıda yemek yemek daha az kafeye bilmem nereye gitmeyi tercih ederim. Evde olmayı da seven bir insanım yapı olarak. Ama çoğu arkadaşım çalışıyor yani iş bulanlar çalışıyor diğerleri bulmaya çalışıyor. Etrafıma baktığımda da benim yaşlarımdaki insanlar çalışıyor. Çalışmıyorum demek çok utanç veriyor bana. Evlendiğim ilk yıl çalışmadım. Şimdi hep eve katkı olsun hemde artık çalışayım diye başladım. Devirde zor tek maaşla bir yere varmak zor. Hatta masraf çıkıyor bir sürü geçinmek bile zor oluyor yeri geliyor. Hadi şimdi akas takas gidip geliyorum ama ileride nasıl bir yol çizeceğim hiç bilmiyorum

İkimizde önceden turizmde çalışıyorduk. Eşim şimdi daha kurumsal bir yere geçti o yüzden 2 gün izin ben hala turizmde olduğum için 1 gün izin. Mesela ayın 31 olduğu aylarda beleşe izin alıyorum bazen o bir günde bile evde olmak derleme toplamak akşama güzel yapmak çok hoşuma gidiyor inanmayacaksınız belki ama çamaşır asarken bile çok mutlu oluyorum. Sonra tabi kendime de vakit ayırıyorum oturup keyiflice kahve içiyorum mesela. Çalışırken akşam yemekleri de daha kolayına kaçıyorum her şey tatsız tutsuz geliyor. Çok geri kafalıca gelecek belki ama ben kadınların evi çekip çevirmek çocuk yetiştirmek için yaratıldığına inanmaya başladım. Bu kadın başını süpürge etsin anlamında değil elin işinde çalışmaktansa kendinle evinle işinle uğraşmak kadını yaratılış olarak daha mutlu ediyor bence. Çalışma hayatı olarak da 9 5 değilde kendi işin olsa karı koca dükkan falan işletsen kadın için daha rahat olur. El işi kadını çok yoruyor duş alacak vakit bile kalmıyor

Ama günümüzde kadın evde olunca cahil yabani pasif bakımsız çirkin gibi görülüyor. Oysa bir kaç tanıdığım var çalışmıyorlar küçük çocukları var ve çok bakımlı şıklar çok güzel giyinirler. Evleri çocukları da çok şık. Çocuğu arabasına koyar gezdirmeye giderler. Çiçek gibiler. Elin işi beni hiç mutlu etmiyor bilmem ne olmuş şu olmuş bu olmuş diyorum banane ondan bundan tabi içimden diyorum. Sonra diyorum akşama bi gözleme yapayım yanına çay yaparım eşimle yeriz acayip mutlu oluyorum. Kariyerle mutlu olan kadında vardır ama kalben evin içi mutlu ediyor bence kadını. Keşke günümüzde böyle kadınlar çalışmazsa olmaz gözüyle bakılmasa. Bekarken çalışılmalı bence. Zaten bekarsın ne yapacaksın en azından çalıştığın harçlık olur ihtiyacını alırsın. Hadi evlenince de çalışılıyor ama akas takas bazen eşimi dinleyecek halim bile kalmıyor. Ama çocuk olunca çok zor şimdiden empati kuruyorum. Mesela benim yanımda çalışan 2 kadın var 30lu yaşlardalar çocukları 1, 3 yaşında. Biz çalışmasak çocuk aç kalır diyorlar ama evlerine 50 bin giriyor karı koca toplam. Ve her gün trendyoldan bir şey sipariş ediyorlar. Süs püs mum örtü bilmem ne. Durup dururken mobilyamı mı değiştirsem şunu mu alsam diyorlar ikiside. Saçma sapan şeylere harcıyorlar kazandıklarını sorsan çocuk aç kalmasın diye çalışıyorlar. Sorsan çocuk yapmak için maddiyat gerek. Ama kazandığını saçma sapan şeylere harcayıp çocuğunu bakıcıya baktırmak yazık günah değil mi. Çocuğun ilgisinden şefkatinden çalıp trendyola harcıyorlar. Kocasından da çocuktan da şikayetçiler şimdiki aklım olsa evlenmem çocuğu öldürcem az kaldı falan diyorlar hep.

Benim kendi ailem ilk evlendiklerinde çok yokluk çekmişler. Pazara çıkıp Bi domates bile alamazdık der annem. Şimdi ev araba var durumları gayet iyi ben büyürkende yokluk görmedim ama çar çur da etmezdik. O yüzden maddiyata çok takılmıyorum. Bizim niye araba ev yok bizim niye eve 50 bin girmiyor demiyorum tabiki daha iyi bir hayat daha rahat istiyorum ama şu an elimizden geleni yapıyoruz. Çocuk için maddiyat gerek ev gerek bilmem ne gerek falan diyorlar da, ben çok öyle düşünmüyorum. Herkes aynı hayat koşuluna sahip olamaz kimisi evlendiğinde her şeyi olur kimisinin 5 yıl kimisinin 10 yıl sonra. Yok diye hayatı cehenneme çevirmeye ne gerek var. Aç değiliz açıkta değiliz ihtiyaçlarımızı alabiliyoruz. Şu hayat pahalılığında bence bu kadar olabilmek bile çok önemli.

Güldürdünüz 😂 büyüdüğüm aileden belki bilinçli büyüdüm yetinmeyi şükretmeyi biliyorum. Tabi benimde arada karamsar olup olmayacak herhalde dediğim anlar oluyor. Hiçbir şey önceki gibi değil önceden insalar bir kaç yıl diş sıkıp ev araba alıyordu şimdi 10 15 yıl ödesen belki bitmeyecek. Gözüm lüksde şeyde değil küçük şeyler beni mutlu ediyor. Belki çok saçma hırsınız hiç yok bu gidişle sizin hiçbir şeyiniz olmaz böyle yaparsanız dersiniz ama durum belli. Belki ileride her şey daha kolaylaşır.

İnşallah Allah gönlünüze göre hayatınızı kolaylaştıracak güzelleştirecek bir insan nasip etsin 🙃

Birde yavaştan çocuk düşünüyoruz. Mesela kendim için düşünüyorum hadi çocuk küçükken ilk bir iki yıl baksam ama sonra napcam nasıl çalışıp hem çocuğa bakacam. Ev hanımı olmak ömrümü evde de geçirmek istemiyorum ama çalışma koşulları da ağır başka hiç bir şeye zaman kalmıyor. Evde olunca da insan çok pasif kalıyor bir şey görmüyorsun sosyallikten uzaksın. Ortası yok

Benim çalışmam baya yardımcı oluyor çocuğa bakabilecek gücümüz var ama tabi ev araba yok mal varlığı anlamında. Şimdi kazandığımızı birikim yatırırım bir şekilde değerlendirmeye çalışıyoruz

Ev araba almak da kolay mı arabayı bile kaç yılda ödeyeceksin. Ki araba sürekli masraf açan bir şey. İnsan kaynaklarında çalışıyorum. İş yeri uzak o çok yoruyor

Antalya da yaşıyorum. Haberlerde görüyorsunuzdur belki İstanbulla yarışıyor artık. burada 80 90m daireler büyük ev bulamazsın kenar köşe mahallelerde bile 2 milyon 3 milyon.

Alacak güç yok maalesef

Biliyorsunuzdur zaten anlatmaya gerek yok