HHiçbir işi yapamıyorum 20 yasında bile okuldaki staj işlemlerini bile halledemiyorum bunu aileme söyleyemiyor korkuyorum?

E nsıl üstesinden geldin bnım durumum çok kötü çok basit olabilir ama kendime zarar vermek istiyorum nasıl çözücem bu kendime güvensizliğimi ya hala Hall olmayacak hiçbir şey gözüyle bakıyorum her şeye

İlk önce kendini sevmen lazım bak mesela şey diye düşün ben en iyisiyim en akıllısıyım diğer insanlar canım falan gibi kendini hep üstün gör diğer insanlardan böyle düşününce bende işe yarıyor kendine güvenirsen herşeyin üstesinden gelirsin 😃

Ama tam tersi oluyo cidden öyle dediğin gibi olduğum bi gerçek olsa bile ben öyle hissedemiyorum çünkü bunu hissetmek için daha zaman gelmedi diye düşünüyorum ya da o ortam olusmadı daha diye düşünüyorum. Yani cidden onlardan iyiym aslında her zmaan öyleydim ama hep hiçbir şeyi çözemeyeceğimi dşünmeue basladım kronik bi şekilde. 11. Sınıfa kadar sorgulamadım bile sadece çok çalıştım herkesten iyiydim. Şimdi 11 den beri yani 3 yıldır her dönem bası illaki kendime bişi yapıyom ya. Özellikle dersler kolay geçilir ama stajı Hall edemeyen asosyal bi ben varım diye üzülüyorum.

Diğer insanlar da yarım yaamalk yapıyor zaten kusursuz değiller ama ttekte anlayan girişimci olanlar var ya. Mesela eksiklerini staj yaparken tamam lü yolar kağıt işlerini falan nekadar özgüven liler ya. Ben düşünmekten dolayı kendimi etmekten dolayı rahat olamıyorum sonum gibi düşünüyorum :/

Aa ben seni üni sanmıştım ya benimde stajım var çünkü nerede yapıcaksın stajı bilmiyorum bölüm ne bu kadar kafaya takma halledilir bir şekilde benimde pazartesi başlıyor stajım bende yapamam diye korkuyorum bazen ama sonuçta herkes bu yollardan geçerek öğreniyor her şeyi bide lisede ben senden de daha kötü bir durumdaydım hiç arkadaşım yoktu ezerlerdi beni sürekli kendime ciddi ciddi zarar verdim bileklerimi keserdim ama şimdi sadece 1 yıl geçti ve hepsini unuttum hatırladıkça gülüp geçiyorum o yaşlarda herkes öyledir ve de herşeyi yavaş yavaş öğrenirsin hiç acele etme lisedeki benle şuanki ben arasında çok fark var şuanda beni anlayamazsın ama birkaç sene sonra çok iyi anlayacaksın

Sağlık alanında mı staj öyleyse yardımcı olurum

Yok 11 den beri öyle düşünüyorum lisede değilim 3 yıldır böyleyim. Üni 2 ye geçtim evet sağlık alanındayım :) sağlık meslek de okumadım çok zorlanıyorum. Dersleri benden kötü olanlar bile çoktan stajınu hallediyor. Herkes yapıyor ben çok kötü hissediyorum keşke biri elimden tutup hepsini yerime yapsa ama ben hiçbir şey anlamıyorum insanlara sorup rahatsız etmek de istemiyorum 1 yıl ömrüm kaldı gibi düşünüyorum. Her şey gözümde büyüyor illa bir dram yaratıcam ya olmuyo yoksa. Bu yıl yapmadm seneye o kağıt işlemlerini neyi nereye vericem hiç bilmiyorum :/ sanki mezun olamayacak gibi hissediyorum tüm dersleri geçsem bile... Okumak baslı basına kabus. Okumak bile istemiyorum ama umarım gelişmiş bir insan olurum 1 yıl sonunda mezuniyetimde doya doya dans eder eğlenirim ama çok zor geçicek gibi benim bu kafamla. Çünkü daha okul açılmadan başlıyor benm düşüncelerim. D ers seçiminde bile yanlıs bişeye basarım diye korkuyorum. Kaldıgım bi ders var o görünecek mi dersler arasında nerde gircem dersine hocasıyla konuşmak zorunda kalcam listeye adımı ekletme çakışma durumları olacak mezun olamıcsm diye korkuyorum her şey zor ve korkunç geliyor...

Sağlik çıkman sevindirdi ama belki bi müddet rahatlarım sayende

Liseyi bile aslk gibi her şeyi bi kıza sorarak bitirmiştim. üniversitede artk korkuyorum Terslenirim diye çünkü o kız yardım etti çk fazla evet ama sonunda bitirdik başka sebeplerden. Şimdi de tanımadıklarım da yardım ediyor her daim üniversitede ama ben çok çekiniyorum her an tersleyecekler gibi hissediyorum lisedeki kız gibi samimiyetimiz yok çünkü.

Başıma en ufak bişi gelse ölüm kafasına giriyorum özellikle laboratuvar okuyorum pislik içinde bi yer bana göre diil ama mecburum işte. bide önlüğüme kan sıçramştı okullar tatil olmadan hemen önce ya o çıkmazsa diye korkuyorum lekesi. Son sözüm vardı bide aşı olarak hepatit aşısı Türkiye'de üretimi durdu 1 ay 1.5 ay oldu nerdeyse ben daha olmadım aşıyı kimse de umursamıyor ben mikemmel gün gününe olmak istemiiştm. Konuşkan biri de değilim aşısını aileme eczaneden alıp yaapalım demeye korkuyorum. Yani takıntılıyım birz. mesela önlğkten leke çıkmazsa yenisini alalım da diyemem aileme. O mikrop taısyor olur mu hala onu da bılmıyom. Hocalarımı da çok sıkmıstım eskiden bişi olur mu diye. Bu bölümde tamamen değersiz hissediyorum kendimi ve tek takıntılı benm gibi... Ve diğer bir korkum da atılgan değilim ilk staj günümde bi kadın baya ezmişti idrar döküp sinirden bana temizletmişti falan atarım falan demişti yapamıuom diye çok korkunçtu ya. Nasl ezilmeden dyaanıcam 1 yıl daha onu bılmıyom. Üstüne aşım tutacak mı bukadar gecikmeyle onu da bilmiyorum. HastNdeki hemşire ara ara gel sor demişti. Ama sınıfts bazı kişilere sordum kimisi önceden lisede olmuş asısını kimi ilk dozumda tuttu diyo ben bunları anlamıyom tabi benm Tek bilidğim zamanında ve geciktirme den olmak istememdi. işe yarar inşallah gecikiyor ama. Sonra kan almak zorunda kalırım belki ondan korkuyorum. Sonra kpss Nezmn bılmıyom da bi kız bu yıl yap yoksa seneye staj kpssden sonra oluyo atanamazsın demişti iyice korkuttu bu yıl yapamam diye yapmamıstım ugrasmadım çok yalnız hissettim saldım. Hatta evden bile kaçtım sorunlardan kaçmak istedim olmadı. Konuşmak istemesem bile ailem sordu bişi mı oldu da bu yıl yapmıyon dediler.

Diyemem ki yapamıyorum... Konuşmak yerine evden bile kaçıp kötü şekilde yasmaayı göze aldım baya bi drama queenim ben ya kendi içimde yasayıp düşünüp uyguluyorum hep... Ama umarım adapte olurum hayata. Girişken değilim unutuyorum ve laboratuvarda kolumu bıyere yaslamamk için saatlerce mücadele veriyorum bişi yapmasam bile değmemek için verdiğim mücadeleden yoruluyorum. Ben gibi var mıdır bılmıyom... Ama bitse şu çile diye evden bile kaçtım...

Aşımın son sözü da gecikiyor. Sonra en son önlüğe kan sıçradı dedim ya yıkamadk bir damla bişiydi ana poşette duruyor dolabımda. Yani 2 aydır falan öyle duruyor daha da nüfuz etmiş mıdır önlüğe yıkamadan beklettiğim için kan acaba. Hep lekesi kalacak ve psikolojimi bozacak bide önlüğüme de değmemeye çalışıcam laboratuvar ortamına değmemeye çalışmak yetmiyor gibi diye düşünüyorum. Çok zorlanıyorum ama başka çarem de yok okumaktan başka. Okul hayatın bitip iş hayatı başlasa. Edildğim bi hayata giriş yapıcam diye hissediyorum beceriksiz olunca.. Bide aynı kişilerle karsılascam unuttum da bazı şeyleri kızarlar mı acaba ya da unuttum diyince yine 2. Sınıftaki okul stajımda her haftaki olan, rezil olurum diye düşünüyorum böyle hep unutup duracak mıyım çk korkuorm. Böyletek çaremi bir hiçim ben laboratuvardan her şeyi kapmaya hazırım diyerek kendimi rahatlatıyorum. Hak ettiği felan düşünerek ezk psikolojisine girerek yeniyorum bu takıntıları mi. Belki hayatımda ilk defa psikolojik ilaç kullancam rahat olmak için OKB için. Ama ya kullanmayıp kendim çözmeyi seçseydim? Bunu da merak ediyorum her an geliştiğimi ilaca bağlı olmadan gelişen yenen takıntısını bi kız da olabilir onu görmek de istiyorum ondan kullansam mı ilaç kullanmasam mı tereddütteyim.

Yapamazsanda bırakırsın ya bunları düşünerek kendini yıpratıyorsun sadece bende aynı şekilde bide benim ilk iş deneyimim olucak bu daha önce hiç girip bir yerde çalışmadım dersleri bir şekilde geçtim kopya ile falan artık stajda da yapamazsam bırakırım en kötü ya ne olacak ama hiç değilse denemiş olucam bunu yapamazsam bana göre değilmiş dicem bırakıcam başka bir bölüm okuyucam belki değer mi bu kadar düşünüp kendini gereksiz yere yormaya okuduğun bölümde sana göre olmayabilir o zaman bırakırsın başka bir şey okursun ama lütfen kendini böyle üzme şu kısacık hayatımızda değmez üzülmeye

Ve de ailenle konuş anlat herşeyi yapamıyorum devam edemicem bu bölüm bana göre değilmiş de ben ailemle konuştuğumda yapamazsan bırakırsın dediler çokta sorun etmediler yani seninkilerde anlayışla karşılar belki ama mutlaka ailenle konuşman lazım bu durumu böyle olmaz

Bırakma olmaz gibi işte sen özgürsün belli ama ben hem karakterden hem de aileden hem olmasıngereken şeyleri bozmuş olma fikrinden falan eyleme geçmeyen biriyim ya

Yapamıyom demiştim kardeşime yaparsın diye konuşma yaptı bana resmen

Yapamazsan bırakırsın deseler keşke. Yaparsın diye konuşma yapıyo ama biliyorum hissediyorum yapmak zorundasın diyolar sanki içten içe. Demeden bile hissediyorum

Yani aslında bende pek rahat değilim bu konuda annemle konuşuyorum bu durumu hep o bırakırsan bırak diyor ama babam aynı değil onunla asla konuşamıyorum bu konuda bir keresinde sözünü ettim çok sert girişti bende o zamandan beri asla konuşmuyorum ve seninde şu an yapabileceğin tek şey sanırım devam etmek asla bırakamam diyorsan elinden ne geliyorsa yap yazdıkarından anladığım kadarıylada başarılı olamamanın sebebi en ufacık şeyi bile gözünde büyütüyorsun ve yapmaktan korkuyorsun işleri bu şekilde yaparsan daha çok hata yaparsın sen kendi kendine sorun yaratıyorsun maalesef yazdıklarından anladığım bu halbuki işleri akışına bıraksan sadece yapman gereken neyse onu yapsan bir sorun kalmayacağına ve daha başarılı olacağına inanıyorum 🙂