Gelecek kaygısından hiçbir şey yapamamak normal mi?

Çocukluktan beri ailem beni senden bir bok olmaz diye yerin dibine çekti. TEOG zamanı %1 lik dilime girmiştim. Yks de ailem sağ olsun memur memur beni yediler bitirdiler ve tamamıyla batırdım. Potansiyelimin çok altında bir sıralama yaptım. Bı süre ailemin istediği gibi öğretmenlik okudum. Sonra dayanamadım hayalim olan yazılıma geçtim. Çokta iyi olmayan bir üniversitede. Şu an her gün hayatımı zindan ediyorlar. Özel sektörde sürünecekmişim. Ben de biliyorum kendini zerre geliştirmezsen özelde sürüneceğini. Onlar sayesinde kendimi geliştirecek zerre takaatim kalmadı. Çok yoruldum çok sıkıldım ve işsiz kalacağımı kabullenmeye başladım. Bu yaz bı dershanede matematik öğretmenliği yapıyorum. Sırf evdekiler sussun diye. Hayatımı onlara göre yaşamaktan o kadar yoruldum ki. Tüm potansiyelimi mahvettiler. Lise zamanı hocalarla genel kültür savaşına girerdik. Çok okur çok araştırırdım. Hocalarım beni çok severdi. Şimdi beynimin içi bomboş bir çöplük. Evde anamın dizinin dibinde oturup temizlik yaparak benliğim yok oldu